ΝΙΚΟΣ ΧΡ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ * * * Το πρόσωπο ενός γενέθλιου τόπου

 

ΝΙΚΟΣ ΧΡ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

 

             Το πρόσωπο ενός γενέθλιου τόπου

                         [Αθήνα 2026, σχ. 8^ο (24 Χ 17), σσ. 128]

 

 ΚΩΣΤΗ ΗΛ.ΠΑΠΑΔΑΚΗ                                                       

       www.ret-anadromes.blogspot.com

Ο κ. Νίκος Χρ. Αλιπράντης, από το πανέμορφο νησί της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής, την Πάρο, είναι φιλόλογος, ιστορικός, λογοτέχνης, δημοσιογράφος, συγγραφέας δεκάδων βιβλίων και μελετών σχετικών με την Πάρο και την ιστορία της. Από το έτος 1979 είναι εκδότης του έγκριτου και μοναδικού στο είδος του περιοδικού «Παριανά» (Έπαινος Ακαδημίας Αθηνών), με το οποίο- σύμφωνα με το σκεπτικό της Ακαδημίας- προβάλλεται η Πάρος και η Κυκλαδική παράδοση. Είναι, «ειρήσθω εν παρόδω», άξιος τιμής ο κ. Αλιπράντης για την ολοκληρωτική αυτήν, «ψυχή τε και σώματι», επί δεκαετίες, αφιέρωσή του στην ανάδειξη της Ιστορίας του τόπου του.

Του κ. Αλιπράντη, πριν λίγες μέρες, μαζί με το περιοδικό «Παριανά», γίναμε αποδέκτες μιας νέας θαυμάσιας ιστορικής και λογοτεχνικής μελέτης για το νησί του, την Πάρο- και ειδικότερα για τον γενέθλιο τόπο του, τις πανέμορφες Λεύκες. Πρόκειται για το βιβλίο: «Το πρόσωπο ενός γενέθλιου τόπου», ένα σύγγραμμα 128 σελίδων, που αποτελεί αναδημοσίευση από το περιοδικό «Παριανά» (τεύχη 176, 177, 178), ενώ το επιλεκτικό Ευρετήριο και το πλουσιότατο φωτογραφικό Παράρτημα προστίθενται για πρώτη φορά στην παρούσα έκδοση.

Στο βιβλίο του αυτό, ο κ. Αλιπράντης παρουσιάζει και αναδεικνύει το πρόσωπο του γενέθλιου τόπου του. Πρόκειται για μια βιωματική περιήγηση στο αγαπημένο του χωριό, τις Λεύκες, στην οποία ο αναγνώστης οδηγείται με ευαισθησία και αφηγηματική λεπτότητα. Αναθυμάται γεγονότα της παιδικής του ηλικίας, τότε που ζούσε εκεί ένας ωραίος, απλός και ελπιδοφόρος κόσμος, φτωχός μεν στα οικονομικά αλλά πλούσιος σε αισθήματα και ψυχικά χαρίσματα^. ο κόσμος της γειτονιάς και οι πολυπληθείς τότε κάτοικοί της.  

Ανακαλεί στιγμές μικρές και μεγάλες^. γεννήσεις, βαφτίσεις, γάμους, θανάτους, συναναστροφές, πανηγύρια και αγροτικές εργασίες. Στη συνέχεια, περιπλανιέται στις λουλουδιασμένες γωνιές και στα καλντερίμια τού Πάνω Χωριού, ως ψηλά στα Ρακιδειά, στην Αγιά Κατερίνη, στο Κρυονέρι, στο Λουμπαρδοχώρι, αλλά και σε άλλες συνοικίες, όπως του Χριστού, του Τζάντε, της Αγίας Παρασκευής και τ’ Άι Σπυρίδωνα. Μέρη που ήταν πάντοτε γεμάτα από ανθρώπους και ζώα, χαμόγελα, γέλια και κουβεντούλες. Φέρνει ξανά στον νου του τις οικογένειες του χωριού, τους ιερείς, τους μπακάληδες, τους φουρνάρηδες, τους ράφτες και τους τσαγκάρηδες με τα ονόματά τους, κι ακόμα τη Σεβαστούδαινα, την Κανελλιώ, την Πιπίνα, την Καντιώ, τα παλιά αρχοντικά, την ηλεκτρική, καθώς και τα παιχνίδια των παιδιών.

Τι κρίμα, αλήθεια, που εμείς οι νεοέλληνες και κυρίως οι νεότερες γενιές ολοένα και περισσότερο ξεχνούμε ή χάνουμε αυτήν την επαφή μας με τον γενέθλιο τόπο και τον πολύτιμο λαϊκό μας πολιτισμό, που αποτελεί τις ρίζες εκείνες που μας εξέθρεψαν. Οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας, οι τεχνολογικές ευκολίες, οι ταχείες μετακινήσεις και τα ταξίδια, αλλοιώνουν και τείνουν να εξαφανίσουν την παραδοσιακή σταθερότητα και ομορφιά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η νοσταλγία αναδεικνύεται σε καθοριστικό στοιχείο του συγκεκριμένου βιβλίου· λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, χαρίζοντας στην αφήγηση μια ξεχωριστή συναισθηματική δυναμική που επιστρέφει τους ξενιτεμένους οδοιπόρους στο όνειρο των πρώτων τους παιδικών χρόνων. Και είναι αυτή ακριβώς η γλυκιά προσκόλληση στο παρελθόν που συντηρεί το όνειρο ζωντανό και προετοιμάζει το έδαφος για μια πλούσια πνευματική σοδειά.

Προσφέροντας αυτές τις λογοτεχνικές δροσοσταλίδες, ο αγαπητός κ. Αλιπράντης μάς εμψυχώνει. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι όσο συνεχίζουμε να σκύβουμε με ενδιαφέρον πάνω από τις αιώνιες αξίες του γενέθλιου τόπου, τις παραδόσεις των πατέρων μας και τα ελληνορθόδοξα μετερίζια, διασφαλίζουμε ότι κάποια στιγμή δεν θα χαθούν τα πάντα κάτω από τον αδυσώπητο οδοστρωτήρα του τεχνοκρατούμενου πολιτισμού. Μπορεί να νιώθουμε θλίψη αντικρίζοντας τα πληγωμένα σοκάκια, τα ερημοκκλήσια και τα ερειπωμένα σπίτια των προγόνων μας, όμως την ίδια στιγμή μάς πλημμυρίζει μια κρυφή ικανοποίηση, γιατί ξέρουμε καλά πως ανάμεσα σε αυτά τα χαλάσματα παραμένουν ζωντανές οι ψυχές, το πνεύμα και οι ψίθυροι εκείνων που έζησαν πριν από εμάς.

Υπό το πρίσμα αυτό, το έργο του κ. Αλιπράντη δεν αποτελεί απλώς μια κατάθεση μνήμης, αλλά ένα μάθημα ζωής για τον άνθρωπο της εποχής μας. Είναι το δικό του "αντιδώρημα" για όσα του χάρισε το σπουδαίο χθες του γενέθλιου τόπου. Μια βουτιά στην αθωότητα ενός παρελθόντος που, αν και μακρινό, επιστρέφει μυροφόρο και έντονα αισθαντικό. Έτσι, μέσα από τη λυρική αυτήν αναδρομή, το βιβλίο έρχεται να προσθέσει έναν ακόμη σημαντικό λίθο στη μελέτη και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Πάρου.

Ευχόμαστε ολόψυχα στον συγγραφέα υγεία και δημιουργική συνέχεια, ώστε να συνεχίσει τη γόνιμη και εργώδη προσφορά του τόσο στην ιστοριογραφία του αγαπημένου του νησιού, όσο και στα Ελληνικά Γράμματα γενικότερα, όπου η μέχρι τώρα παρουσία του παραμένει ουσιαστική και πολλαχώς αναγνωρισμένη.