Αναρτήσεις
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ
(1874- 1945)
ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΑΙ ΠΡΥΤΑΝΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ
ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ
http://ret-anadromes.blogspot.com
Ο Νικόλαος Γ. Παπ(π)αδάκις (1874- 1945), από τις Βρύσες Αγίου Βασιλείου, υπήρξε φιλόλογος και αρχαιολόγος, με αρχαιολογικές σπουδές στο Μόναχο, τη Βόννη και το Βερολίνο και σημαντικό ανασκαφικό έργο στην Ερέτρια, την Κορώνεια, την Οίτη και άλλες περιοχές τής Θήβας. Διετέλεσε Καθηγητής τής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο τής Θεσσαλονίκης, Κοσμήτορας τής Φιλοσοφικής Σχολής και Πρύτανης (1937) του ίδιου Πανεπιστημίου.
Στις εργασίες του κάνουν εκτενείς αναφορές επιστήμονες τού εξωτερικού (όπως η Guarducci, οι Hood και Warren κ.ά.), ενώ με κολακευτικότατα λόγια και εξαιρετικό θαυμασμό εκφράστηκαν για το έργο του και Έλληνες επιστήμονες τού κύρους ενός Νικολάου Πολίτη- για τη διατριβή του «Περί το Χαροκόπειον τής Κορωνείας»- και ενός Χρήστου Τσούντα για το επιστημονικό του έργο γενικότερα. Σύμφωνα με ρήση τού Ακαδημαϊκού και Διευθυντή τού Εθνικού Μουσείου Αθηνών Χρίστου Καρούζου, ο Παπαδάκης υπήρξε, ίσως, ο πιο «γερός» κλασικός φιλόλογος τής πρώτης τριακονταετίας τού 20ου αιώνα. Υπήρξε, περαιτέρω, Καθηγητής και ένθερμος εμπνευστής και καθοδηγητής στο έργο λαμπρών φιλολόγων και πανεπιστημιακών διδασκάλων, όπως του Ιωάννη Θ. Κακριδή, του εθνικού μας αρχαιολόγου Μανόλη Ανδρόνικου, του ιστορικού Απ. Βακαλόπουλου και του αείμνηστου καθηγητή τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Φ. Πέτσα.
Του σπουδαίου αυτού- μάλλον άγνωστου μέχρι προ τινος- ρεθεμνιώτη αρχαιολόγου και πανεπιστημιακού δασκάλου- πρίν από δώδεκα χρόνια (1997)- εκπονήσαμε τη βιογραφία, δώσαμε σχετική διάλεξη από την αίθουσα τού «Λυκείου Ελληνίδων» και την εκδώσαμε, στη συνέχεια, και σε βιβλίο (Κωστή Ηλ. Παπαδάκη, Νικόλαος Γεωργίου Παπαδάκης, Καθηγητής και Πρύτανης τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ρέθυμνο 1997, σσ. 62).
Μετά τα εισαγωγικά αυτά για τον άνδρα στοιχεία, μπαίνω παρευθύς στο θέμα μου. Μου ήλθε, λοιπόν, πρόσφατα, ένα όλως ανέλπιστο τηλεφώνημα από τη Θεσσαλονίκη- δεύτερη πατρίδα τού Νικολάου Παπαδάκη- και, μετά από λίγες ημέρες, ακολούθησε και σχετική επιστολή με περαιτέρω, του προηγηθέντος τηλεφωνήματος, πληροφορίες. Ο λόγος για τον μέχρι τη στιγμή εκείνη άγνωστο φίλο κ. Κώστα Γ. Κουμαρά (Εθνικής Αντίστασης 20, 55337- Τριανδρία Θεσσαλονίκης), συλλέκτη, ο οποίος ασχολείται με την έρευνα και συλλογή ιστορικών στοιχείων που αφορούν, εκτός των άλλων, και στην ιστορία και τον πολιτισμό τής Θεσσαλονίκης. Σε έρευνά του, λοιπόν- όπως μου αποκάλυψε- πριν από καιρό σε παλαιοπωλείο τής Θεσσαλονίκης ανακάλυψε και κάποιες καρτ- ποστάλ με αλληλογραφία τού ανωτέρω Ρεθεμνιώτη Καθηγητή Νικολάου Παπαδάκη. Τις αγόρασε με απώτερο σκοπό, κάποια στιγμή, να τις δώριζε προς διάσωση και ανάδειξή τους, «δικαιωματικά» ασφαλώς, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου ο εν λόγω ρεθεμνιώτης επιστήμονας υπήρξε για χρόνια Καθηγητής, Κοσμήτορας τής Φιλοσοφικής και Πρύτανης.
Πρόσφατα- μου έγραφε, συνεχίζοντας την επιστολή του, ο κ. Κουμαράς- σε επίσκεψή του στο ίδιο παλαιοπωλείο βρήκε να πωλείται το παραπάνω βιβλίο μου για τον αείμνηστο πρύτανη Νικόλαο Παπαδάκη, και αμέσως, και όλως συνειρμικά, του έφερε στο μυαλό τις κάρτ- ποστάλ του ίδιου προσώπου που είχε αγοράσει κατά την προηγηθείσα επίσκεψή του από το ίδιο αυτό παλαιοπωλείο. Αγόρασε, λοιπόν, ένα βιβλίο για προσωπική ενημέρωσή του, το διάβασε και το βρήκε- χρησιμοποιώ τις δικές του επακριβώς λέξεις- «εξαιρετικά ενδιαφέρον».
Αυτό, λοιπόν, το ενδιαφέρον που του δημιούργησε η μελέτη τής βιογραφικής μας αναφοράς στον άνδρα, τον ώθησε να αλλάξει γνώμη και να πάρει άλλη απόφαση, εντελώς διαφορετική από αυτήν που είχε πάρει αρχικά. «όχι, σκέφτηκε ο κ. Κουμαράς, οι ενδιαφέρουσες αυτές καρτ- ποστάλ πρέπει, πλέον, να διαβιβαστούν, να παραμείνουν και αναδειχθούν από πνευματικό κέντρο τής γενέτειρας τού αείμνηστου Καθηγητή, του Ρεθύμνου».
Μου ταχυδρόμησε, λοιπόν, είκοσι πέντε (25), συνολικά, δελτάρια, σε πολύ καλή κατάσταση, της περιόδου 1926- 1938 (όλα, δηλαδή, προπολεμικά), των οποίων αποδέκτης υπήρξε ο εν λόγω Νικόλαος Γεωργίου Παπαδάκης, ως Καθηγητής και Πρύτανης (ορισμένα) του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και με παρακαλούσε να φροντίσω να δοθούν σε όποιο φορέα τού Ρεθύμνου έκρινα καταλληλότερο και προσφορότερο για τη συντήρηση και ανάδειξή τους και να τού γνωρίσω, στη συνέχεια, το αποτέλεσμα και την τύχη τού υλικού αυτού αλληλογραφίας τού αειμνήστου Καθηγητή. Έτσι, φρόντισα το υλικό αυτό να παραδοθεί στο Ιστορικό- Λαογραφικό Μουσείο Ρεθύμνου, που, ως γνωστόν, είναι συλλογέας παρόμοιου υλικού και στις προθέσεις του είναι η μελλοντική ανάδειξή του με εκδόσεις και εκθέσεις.
Πρόκειται, ομολογουμένως, για αρχειακό υλικό με εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού η παλιότερη κάρτα, του έτους 1925- μια σπάνια πανοραμική ξυλογραφία τής Χαϊδελβέργης, επί του ποταμού Νέκαρ- προσμετρά, ήδη, κοντά μια εκατονταετία ζωής. Οι περισσότερες κάρτες είναι τού έτους 1927 (πέντε), ενώ η νεότερη τού έτους 1938 και εικονίζει έναν καταπληκτικό, εντελώς άγνωστο προπολεμικό Παρθενώνα,
Εικ. Μια καταπληκτική εντελώς άγνωστη θέα ενός προπολεμικού (1937) Παρθενώνα
ενώ με το ίδιο θέμα υπάρχει και άλλη, ακόμα παλιότερη (του έτους 1927) κάρτα, που απεικονίζει και αυτή τον Παρθενώνα (από αναπαράσταση πίνακα ζωγραφικής τού Άγγελου Γιαλλινά) κατακρημνισμένο και ολοσχερώς κατεστραμμένο, αποτέλεσμα τής ανατίναξής του από οβίδα των Ενετών τού Φραντζέσκο Μοροζίνη, όταν το 1687 πολιορκούσαν τους Τούρκους των Αθηνών. Τα περισσότερα, πάντως, θέματα αφορούν σε τοπία τού εξωτερικού, με αποστολείς Ευρωπαίους Καθηγητές που διατηρούσαν αλληλογραφία με τον Παπαδάκη ή Έλληνες Καθηγητές ή και σπουδαστές, που βρισκόντουσαν στο εξωτερικό και είχαν, φαίνεται, σταθερή επικοινωνία με τον αείμνηστο Καθηγητή. 
Εικ. Θ. Βαρόπουλος, από τους μεγαλυτέρους Έλληνες μαθηματικούς, Καθηγητής στη Μαθηματική Σχολή τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, προς Ν. Παπαδάκη, που ως Πρύτανης τού είχε χορηγήσει άδεια 10 ημερών για Παρίσι.
Και πιο συγκεκριμένα. τέσσερις, μόνον, κάρτες, με ελληνικά όλες θέματα και ελληνικά γραμματόσημα, του στάλθηκαν από την Ελλάδα και είκοσι μία από το εξωτερικό. όλες αυτές οι τελευταίες απεικονίζουν τοπία ευρωπαϊκών πόλεων, εκτός μιας που θέμα της έχει την Αίγυπτο [«Λεωφόρο των Σφιγγών» (1937)], και τεσσάρων που έχουν μεν θέματα ελληνικά- όλα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος (αναθηματικές στήλες, κεφαλές τού Ομήρου κ.λπ.)- τυπώθηκαν, όμως, και αυτές στο εξωτερικό.
Οι γλώσσες των καρτών- εκτός εννέα γραμμένων στην ελληνική- είναι η Γερμανική (10), η Ιταλική- Λατινική (3), η Γαλλική (2) και η Αγγλική (1). Από την παρατήρηση αυτή βλέπουμε την εξαιρετική γλωσσομάθεια τού άνδρα, που γνώριζε τέσσερις γλώσσες- ακόμα και τη Λατινική (!)- με πρώτη, ασφαλώς, τη γερμανική, που, αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει σήμερα, με τη γνωστή επικυριαρχία τής Αγγλικής, κατείχε, τότε, τα αναμφισβήτητα πρωτεία στον χώρο τής έρευνας και της επιστήμης. Και ο Παπαδάκης, εξάλλου, είχε, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, σπουδάσει σε γερμανικά πανεπιστήμια.
Σε έναν μεγάλο, περαιτέρω, αριθμό των καρτών περιέχονται καθαρά χριστουγεννιάτικες και «επί τω νέω έτει ευχές», ενώ στις υπόλοιπες περιέχονται ευχαριστήρια των αποστολέων τους προς τον Παπαδάκη για την αποστολή του προς αυτούς διαφόρων επιστημονικών του διατριβών ή εγκωμιαστικές κρίσεις επί έργων του (όπως π.χ. για το άρθρο του «Έπος») ή, ακόμα, και σύντομες επιστημονικές παρεμβάσεις επί διαφόρων θεμάτων, όπως φερ’ ειπείν για την ετυμολόγηση τής λέξης «ισχυάς» (sic) ή σχετικές με τον «Λοκρικό θεσμό» (την επιγραφή τού οποίου πρώτος μελέτησε ο Παπαδάκης («Λοκρικός θεσμός», Αρχαιολογική Εφημερίς 1924, σσ. 119-141).
Και στο σημείο αυτό δεν μένει παρά να ευχαριστήσουμε τον καλό και ένθερμο φίλο τού Ρεθύμνου κ. Κώστα Γ. Κουμαρά, αφενός για τα τόσο ζεστά και ειλικρινή για το Ρέθυμνο και το βιβλίο μας για τον Νικόλαο Παπαδάκη λόγια του και, αφετέρου, για την εξαιρετική αυτήν ευαισθησία και δικαιοκρισία του στην τιμητική πρόκριση τού Ρεθύμνου- έναντι του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης- να παραλάβει και αξιοποιήσει το προαναφερθέν υλικό αλληλογραφίας τού Καθηγητή και Πρύτανη τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αείμνηστου συμπατριώτη μας, Νικολάου Γ. Παπαδάκη, ενώ- όπως μου γνώρισε σε τελευταία επικοινωνία μας- απέκτησε εν τω μεταξύ και άλλο υλικό αλληλογραφίας τού ίδιου διακεκριμένου Ρεθυμνιώτη με σημαντικές μορφές του τόπου (όπως τον αείμν. Γεώργιο Παπανδρέου), το οποίο, επίσης, πρόκειται να μας αποστείλει αμέσως μετά.
Περιεχόμενα
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΙΣ
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΚΩΦΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ
ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΩΦΩΝ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ 2ΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
Φίλε κ. Διευθυντή,
Μόνο αισθήματα θλίψης και αγανάκτησης μπορεί να δημιουργήσει στην ψυχή κάθε πολιτισμένου ανθρώπου η διένεξη που παρακολουθήσαμε πρόσφατα από τον τοπικό ημερήσιο Τύπο ανάμεσα στον υπερδραστήριο «Σύλλογο Κωφών Ρεθύμνου» και τον Διευθυντή τού 2ου Δημοτικού Σχολείου. Η προχθεσινή δε απάντηση τού Συλλόγου Κωφών (Ρεθεμνιώτικα Νέα 20/10/2009 και Κρητική Επιθεώρηση 21/10/2009) προς τον κ. Διευθυντή ήταν μια ακόμη φωνή έντονης και δίκαιης διαμαρτυρίας των χιλιάδων ατόμων με ειδικές ανάγκες, που δικαιούνται και διεκδικούν μια πιο ανθρώπινη κοινωνική προστασία και έναν στοιχειώδη σεβασμό των ειδικών αναγκών τους.
Είναι συγκλονιστικό, αλήθεια, συνάνθρωποί μας, που στερούνται ένα από τα θεία δώρα που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο πλάθοντάς τον, τη λαλιά, την όραση, την κίνηση (γενικά ΑμΕΑ), να μην έχουν την παρηγοριά ότι εμείς οι υπόλοιποι- που τα διαθέτουμε όλα αυτά- τους σκεπτόμαστε και τους φροντίζουμε και τους συμπαραστεκόμαστε ενεργά και ουσιαστικά στις ανάγκες τους.
Απ’ ό,τι είμαι, πάντως, σε θέση να γνωρίζω, με τις προσπάθειες, τη συνεχή δραστηριότητα και τους αγώνες των τοπικών Σωματείων ΑμεΑ, έχουν, μέχρι σήμερα, γίνει πολλά και σπουδαία πράγματα στην πόλη μας για την προσβασιμότητά της και την διευκόλυνση των Ατόμων με Αναπηρίες. Και αυτό είναι προς τιμήν και του κ. Νομάρχη και του κ. Δημάρχου, που έχουν πραγματικά δώσει σπουδαία δείγματα αυτής τής ανθρώπινης ευαισθησίας τους. Έτσι, και η Νομαρχία, μετά τον Δήμο, απέκτησε ανελκυστήρα για τα άτομα με αναπηρία. Επίσης, έχουμε πληροφορηθεί ότι και ηχητικά σήματα στα φανάρια τής πόλης μας προβλέπεται σύντομα να λειτουργήσουν για τη διευκόλυνση των τυφλών συνανθρώπων μας και ράμπες στους δρόμους και τις εκκλησίες έχουν ήδη δημιουργηθεί και θέσεις παρκαρίσματος για Άτομα με Αναπηρία ορίσθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη και των ΑμεΑ, αλλά και ειδικές λωρίδες πεζοδρόμων όπως και τουαλέτες και τηλεφωνικός θάλαμος για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα μαθαίνουμε ότι προβλέπονται στο προσεχές μέλλον να δημιουργηθούν και να λειτουργήσουν, ενώ οι «διάδρομοι όδευσης τυφλών» σε όλους τους κεντρικούς δρόμους τής πόλης μας τείνουν να τής προσδώσουν πλήρη προσβασιμότητα και μια ευρωπαϊκή εικόνα.
Όμως, το σπουδαίο αυτό έργο τής Πολιτείας θα μένει άχρηστο και γράμμα κενό και χωρίς ουσία, αν δεν εκπαιδεύσουμε πρώτα- πρώτα τον άνθρωπο κατάλληλα στον σεβασμό των αναπήρων συνανθρώπων μας. Είναι θεμιτό να χαίρονται και αυτοί τις ευκολίες της ζωής και να μην τους γινόμαστε εμπόδιο στο δικαίωμά τους στην εργασία, την ψυχαγωγία, τη μόρφωσή, τη μετακίνηση, κλείνοντας, για παράδειγμα, με το αυτοκίνητό μας τον μοναδικό δρόμο από τον οποίο μπορεί να περάσει το αναπηρικό αμαξίδιο ή θέτοντας εμπόδια στην πορεία τού τυφλού ατόμου και με τον τρόπο αυτόν βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του ή, τέλος, καταλαμβάνοντας με το αυτοκίνητό μας τη θέση που προορίζεται για τα άτομα με κινητικά προβλήματα. Πρόκειται για αδικαιολόγητη πράξη ασυνειδησίας και έλλειψης ευαισθησίας και ανθρωπιάς. Εγώ μπορώ να προχωρήσω και πιο κάτω σε εξεύρεση άλλης θέσης. Το άτομο με κινητικά προβλήματα δεν έχει αυτήν τη δυνατότητα και το αποκλείω από τη ζωή.
Αυτό, βέβαια, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, είναι πρωταρχικά θέμα Αγωγής και Παιδείας και καλούμαστε εμείς οι δάσκαλοι πρώτοι να εμπνεύσουμε και εμφυσήσουμε στους μαθητές μας αυτόν τον σεβασμό και την ευαισθησία, αν θέλουμε να θεωρούμαστε λαός πολιτισμένος. Και διερωτώμαι πώς, αλήθεια, άνθρωποι που φέρονται με αυτόν τον τρόπο σε ανάπηρους συνανθρώπους τους θα μπορέσουν να διδάξουν και να εμπνεύσουν στα παιδιά μας τον σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες και διαφορές και όταν, εξάλλου, τα ίδια τα παιδιά τού σχολείου γίνονται, λίγο ή πολύ, μάρτυρες αυτής τής συμπεριφοράς των δασκάλων τους!
Όλοι μας οφείλουμε να δείξουμε έμπρακτα το ανθρώπινο πρόσωπό μας, και να θέσουμε στο επίκεντρο κάθε ενέργειάς μας τον άνθρωπο και μόνο τον άνθρωπο και πρωτίστως αυτόν που έχει την ανάγκη μας. Τη στιγμή, λοιπόν, αυτήν καλείται η Πολιτεία να πάρει στα χέρια της το θέμα των Κωφών τής πόλης μας, βρίσκοντάς τους αίθουσα, όπου θα διεξάγονται κανονικά τα μαθήματα Νοηματικής Γλώσσας, της Γλώσσας τους! Για όνομα τού Θεού, με ποιο δικαίωμα θα στερήσουμε και θα καταδικάσουμε τους συνανθρώπους μας αυτούς σε απόλυτη… «βουβαμάρα»! Έχουμε το δικαίωμα αυτό να απαγορεύσουμε σε τριάντα έξι (36) ανθρώπους (!) να αποκτήσουν πρόσβαση στη Γλώσσα των Κωφών, στη γλώσσα τους; δεκατρείς δασκάλους, τέσσερις καθηγητές, δυο νοσηλευτές, τρεις ψυχολόγους και δεκατέσσερις φοιτητές, που μαθαίνοντας την γλώσσα των ανθρώπων αυτών θα τους συμπαρασταθούν και θα γίνουν αρωγοί στις ανάγκες τους; Και είναι, τώντις, προσβολή- όπως αναφέρει στην επιστολή του και ο «Σύλλογος Κωφών»- να καταλογίσουμε στους ανθρώπους αυτούς τις κατηγορίες που τους απευθύνθηκαν. Αλλά και αν δεχτούμε ότι κάτι ανάρμοστο παρατηρήθηκε στο Σχολείο, χάθηκε η οδός τής συνεννόησης άμεσα με τα ίδια τα εμπλεκόμενα πρόσωπα και φτάσαμε κατευθείαν στο όλως αντίθετο άκρο, στην… έξωση!!
Δεν πρέπει να θυμόμαστε τα άτομα με αναπηρία μόνο κατά την Εθνική Ημέρα των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, την 3η Δεκεμβρίου, που καθιέρωσε πρόσφατα η Βουλή των Ελλήνων. Το ενδιαφέρον και η συμπαράστασή μας στα άτομα αυτά θα πρέπει να είναι μόνιμη και διαρκής, γιατί όπως έλεγε και ο Ισοκράτης (436- 338 π. Χ.) «Μηδενί συμφοράν ονειδίσης, κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον» (= να μη χλευάσεις τη συμφορά κανενός, γιατί η τύχη είναι κοινή και το μέλλον αόρατο).
ΚΩΣΤΗΣ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
Καθηγητής
ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ
Εικ. Από τα εγκαίνια τού Γυμναστηρίου Ρεθύμνου- 23 Απριλίου 1900 (Αρχείο Δημόσιας Βιβλιοθήκης Ρεθύμνου)
ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟ
Το 1894 εμφανίζεται ο αθλητισμός στο Ρέθυμνο, το οποίο είχε την εποχή εκείνη περίπου 8.000 κατοίκους. Ανά δεκαετία ή πενταετία ιδρύονταν αθλητικοί- και όχι μόνον- σύλλογοι συχνά με πολύ σύντομη διάρκεια ζωής, όπως: ο «Γυμναστικός Σύλλογος», ο «Σκοπευτικός Σύλλογος», ο «Σύλλογος Κυριών», ο «Σύλλογος Φιλομούσων», ο «Σύλλογος Εκδρομέων», οι οποίοι σκοπό είχαν την οργάνωση διάφορων περιπάτων και άλλων δραστηριοτήτων, ώστε η κοινωνία να ξεφεύγει για λίγο από την καθημερινότητά της.
Οι άνθρωποι, τότε, δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τον αθλητισμό. Οι εποχές ήταν δύσκολες και είχαν θέσει άλλες προτεραιότητες στη ζωή τους. Ο αθλητισμός δεν αποτελούσε γι’ αυτούς τόσο απαραίτητη ενασχόληση, όπως συμβαίνει σήμερα. Kαι αυτοί που ασχολούνταν, δεν αθλούνταν μόνο με ένα είδος αθλήματος, αλλά με διαφορετικά είδη. λ.χ. ένας ποδοσφαιριστής ασχολούνταν ταυτόχρονα και με τον στίβο. Τον κυρίαρχο ρόλο στον αθλητισμό είχαν οι άνδρες, σε αντίθεση με το γυναικείο φύλο, που περιοριζόταν στις οικιακές ασχολίες.
Τη χρονιά 1930 ξεχωρίζει το ποδόσφαιρο ως ένα ιδιαίτερο άθλημα, ενώ όλα τ’ άλλα αθλήματα θεωρούνται γενικά ως ένα και αναφέρονται ως «κλασικός αθλητισμός».
Εικ. Δημήτρης Φρυγανάκης σπουδαίος λαϊκός αθλητής, δάσκαλος (αφιλοκερδώς) των νέων τού παλιού Ρεθύμνου
Σημαντικό γεγονός τής εποχής ήταν οι σχολικές γυμναστικές επιδείξεις που γινόντουσαν στο τέλος τού σχολικού έτους υπό την παρουσία γονέων και συγγενών. Οι μαθητές κάνανε επιδείξεις σουηδικής ομαδικής γυμναστικής.
Εικ. Εφημ. Ρεθ. Επιθεώρησις, 1/6/1902
• Οι γυμναστικές επιδείξεις, οι αγώνες βόλλεϋ και δίσκου, γίνονταν στη Σχολή Χωροφυλακής.
• Οι αθλητικές δραστηριότητες γίνονταν ημέρα Κυριακή.
• Μετά την κατοχή αρχίζουν και οι αγώνες κολύμβησης.
Κάθε χρόνο, στο Γυμναστήριο τής πόλης μας που περιγράψαμε παραπάνω, διοργανώνονταν γυμναστικές επιδείξεις των μαθητών τού Ρεθύμνου. Τις γυμναστικές επιδείξεις παρακολουθούσαν όλοι οι κάτοικοι τής πόλης, οι οποίοι συγκεντρώνονταν από νωρίς στον εσωτερικό χώρο τού Γυμναστηρίου. Το εναρκτήριο λάκτισμα έδινε η Μαθητική Ορχήστρα Εγχόρδων Οργάνων. Έπειτα, έβγαιναν στον χώρο των επιδείξεων αρχικά οι μαθήτριες των κατωτέρων τάξεων τού Παρθεναγωγείου, έπειτα, με τη συνοδεία βιολιών και μαντολίνων έβγαιναν οι κατώτερες τάξεις τού Γυμνασίου, στη συνέχεια οι ανώτερες τάξεις τού Παρθεναγωγείου και οι ανώτερες τάξεις τού Γυμνασίου- πλην της τετάρτης- και, στο τέλος, η Τετάρτη τάξη τού Γυμνασίου.
Οι κατώτερες τάξεις των δύο σχολείων έπαιζαν ομαδικά παιχνίδια και εκτελούσαν ασκήσεις με πολλή χάρη, κανονικότητα και ακρίβεια, ενώ οι μαθητές των ανώτερων τάξεων εκτελούσαν με ευλυγισία και ρυθμικές και αβίαστες κινήσεις δυσκολότερες και πολυπλοκότερες ασκήσεις (π.χ. ασκήσεις ισορροπίας, κεκλιμένου επιπέδου και πολύζυγων). Στη συνέχεια, ακολουθούσαν κρητικοί χοροί από τους μαθητές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αθλητικογράφος τού 1929 σε άρθρο του, κάνοντας απολογισμό, αναφέρει ότι οι γυμναστικές επιδείξεις ήταν τμήμα τής αθλητικής ζωής τού Ρεθύμνου, και, ακόμα, η μοναδική ψυχαγωγία και διέξοδος των παλιών Ρεθεμνιωτών, που έσπευδαν όλοι τους να τις παρακολουθήσουν στους χώρους όπου διεξάγονταν.
Από το έτος 1934 χώρος διεξαγωγής των Γυμναστικών Επιδείξεων ήταν η πλατεία Αβέρωφ,
Εικ. Μαθητές παρελαύνουν στην πλατεία Αβέρωφ
ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
Εικ. Το μνημείο τού Αγνώστου Στρατιώτη, γύρω στο 1930
Άγνωστος Στρατιώτης
1.Νενεδάκης Ανδρέας, Οι Βουκέφαλοι, Αθήνα 199119.
2.Κρητική Επιθεώρησις τής 12/3/1926. Βλ. και Κρητική Επιθεώρησις τής 10/3/1930.
3.Κρητική Επιθεώρησις τής 11/8/1929.
ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΣΙΝΙΚΟ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ
(Μύθοι ζώων, παραμύθια και τραγούδια)
ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ- 3
[Έκδοση Ακαδημίας Αθηνών, Κέντρο Ερεύνης τής Ελληνικής Λαογραφίας, Αθήνα 2009, σχ. 8ο (25Χ17, 5), σσ. 256]
http://ret-anadromes.blogspot.com/
Η διάσωση πρωτογενούς λαογραφικού υλικού ήταν, σε παλιότερες εποχές, στα πρώτα ενδιαφέροντα τού Υπουργείου Παιδείας, ικανοποιώντας, πάντοτε, ανάλογα αιτήματα τού Λαογραφικού Αρχείου τής Ακαδημίας Αθηνών. Σε μια εποχή που έθαλλε, ακόμα, η ύπαιθρος και άκμαζε γενναία η ζωή στο χωριό- τη ρίζα και την πηγή τής ελληνικής Λαογραφίας- ήταν φυσικές και εύκολες τέτοιες δραστηριότητες, που στηρίζονταν, πάντα, στην προσφορά και τον «πατριωτισμό» των καθηγητών και περισσότερο, βέβαια, των δασκάλων. Γιατί αυτοί οι τελευταίοι, σε μια εποχή που ανθούσε, ακόμα, το σχολείο τής Υπαίθρου, αφθονούσαν και τους έβρισκες και στους μικρότερους και πιο απόμακρους οικισμούς, με την όλως πηγαία και καθάρια λαογραφική πληροφόρηση. Γινόντουσαν, έτσι, οι καλύτεροι πρεσβευτές και «στρατιώτες» τού Λαογραφικού Αρχείου στις «εκστρατείες» του αυτές προς συγκέντρωση και διάσωση τη μια παροιμιών και παντός είδους παραδόσεων και την άλλη μύθων, παραμυθιών, τραγουδιών ή και τοπωνυμίων (όπως έγινε με τα τελευταία, τα τοπωνύμια, τα έτη 1952- 53, οπότε και επιτελέσθηκε μια θαυμάσια αποθησαύριση τού τοπωνυμικού πλούτου τής Χώρας).
Εικ. 1. Το εξώφυλλο τού βιβλίου
Στη διαχρονικά αυτή μεγάλη προσφορά των δασκάλων- «λαογράφων», ως προς τη διάσωση λαογραφικού υλικού, αναφέρονται με ειδικές μονογραφίες τους σπουδαίοι Έλληνες λαογράφοι, όπως ο Δημ. Λουκάτος [«Οι παλιοί αθόρυβοι λαογράφοι. Ο Λασταίος Λάσκαρης και το έργο του», Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά 4 (1960), 111- 116], ο Γ. Α. Μέγας («Η Κρητική Λαογραφία και η συμβολή των διδασκάλων εις αυτήν», Επετηρίς Εταιρείας Κρητικών Σπουδών, εν Αθήναις 1938, 461 εξ.) αλλά και πολλοί άλλοι. Στο έργο αυτό διαχρονικά σπουδαία και μεγάλη υπήρξε και η συμβολή των μεγάλων αυτών δασκάλων τής ελληνικής Λαογραφίας, αλλά και άλλων, όπως του Στίλπ. Κυριακίδου και, μάλιστα, του Νικολάου Γ. Πολίτη, του και «Πατέρα» τής Ελληνικής Λαογραφίας αποκληθέντος.
Σήμερα το έργο αυτό έχει επωμισθεί και διεξάγει κατά τρόπο γόνιμο, υπεύθυνο και συστηματικό το «Κέντρο Ερεύνης τής Ελληνικής Λαογραφίας» τής Ακαδημίας Αθηνών και η Διευθύντριά του Δρ. Αικατερίνη Πολυμέρου- Καμηλάκη, που παρουσιάζει μια εντυπωσιακή δραστηριότητα τόσο στον χώρο τής έρευνας όσο και των εκδόσεων, αξιοποιώντας, περαιτέρω, το πλουσιότατο αρχειακό υλικό που έχει δημιουργήσει τώρα και δεκαετίες και παραμένει καταχωρημένο στα Αρχεία του, με τις δυνατότητες που του παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία (ψηφιοποίηση), αλλά και μέσω των ερευνητών και επιστημονικών συνεργατών του.
Κάτι τέτοιο συνέβη και με την παρουσιαζόμενη με το σημείωμά μας αυτό μελέτη, που αφορά σε μια από τις τελευταίες εκδόσεις τού «Κέντρου Ελληνικής Λαογραφίας» και επιχειρεί την ανάδειξη λαογραφικού υλικού μύθων και παραμυθιών, που προέρχονται από το χειρόγραφο τού Κέντρου με αριθμό εισαγωγής Κ.Λ. 1340/ 1939 (σσ. 1-80). Το χειρόγραφο αυτό ανήκει στη «Συλλογή Μαθητών» (Σ.Μ. 153), με την οποία γίνεται μια προσπάθεια τού Λαογραφικού Αρχείου να καταγραφούν οι μύθοι ζώων τού ελληνικού χώρου, με πρωτοβουλία τού τότε διευθυντή του αείμνηστου Γ.Α. Μέγα, κατά τα έτη 1938- 39. Η καταγραφή τού υλικού, 80 συνολικά χειρόγραφες σελίδες, έγινε από τους μαθητές τής Τετάρτης, Πέμπτης και Έκτης τάξης τού Δημοτικού Σχολείου τού Βαλτεσινίκου Γορτυνίας, τον Δεκέμβριο τού έτους 1938. Τα κείμενα των μαθητών κατατέθηκαν στο Λαογραφικό Αρχείο τής Ακαδημία Αθηνών από τον Επιθεωρητή Δημοτικών Σχολείων Γορτυνίας- Μαγαλοπόλεως Γεώργιο Βλάχο, τον Ιανουάριο τού 1939, όπoυ έκτοτε παρέμεναν στη διάθεση των ειδικών ερευνητών.
Εικ. 2. Δείγμα αντιγράφου πρωτοτύπου χειρογράφου μαθητή
Την παρουσίαση αυτήν ανέλαβε και επιμελήθηκε σε έναν εξαίρετο από καλαισθητικής άποψης τόμο 256 σελίδων, ο ερευνητής τού «Κέντρο Ερεύνης τής Ελληνικής Λαογραφίας» κ. Ευάγγελος Καραμανές, με τον τίτλο: «Λαογραφικές Καταγραφές στο Βαλτεσινίκο Γορτυνίας» και υπότιτλο: «Μύθοι ζώων, παραμύθια και τραγούδια». Η εν λόγω έκδοση έγινε δυνατή με την ευγενική χορηγία τού Συλλόγου Βαλτεσινιωτών, «Η Κοίμηση τής Θεοτόκου».
Προκειμένου τα κείμενα των μικρών μαθητών να είναι ευανάγνωστα, εκτός από τη διόρθωση των ορθογραφικών σφαλμάτων και την προσαρμογή τής ορθογραφίας, ο Επιμελητής προσέθεσε, όπου αυτός έκρινε απαραίτητο, τα σημεία στίξης και διαμόρφωσε την παρουσίαση τού κειμένου, διατηρώντας τα στοιχεία τού τοπικού γλωσσικού ιδιώματος, όπου αυτά εμφανίζονται. Πρωτοτυπία, πάντως, που καθιστά την ανάγνωση ιδιαίτερα ευχάριστη και άκρως ενδιαφέρουσα είναι η παράθεση των αντιγράφων των πρωτότυπων κειμένων, έτσι όπως έχουν, με τα ορθογραφικά τους λάθη, τους ιδιωματισμούς, τον γραφικό χαρακτήρα και τις ιδιαιτερότητες τού καθενός κειμένου, από τα οποία δηλώνεται στον αναγνώστη το μορφωτικό επίπεδο και η ορθογραφική ικανότητα των μαθητών (που, για πολλούς, της δύσκολής εκείνης και μίζερης εποχής, κρίνεται πενιχρότατη και όλως ανεπαρκής), η επιμέλεια, η καλαισθησία και η χάρη με την οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μικροί μαθητές εκφράζονται, αλλά και η καθημερινότητα, η πεζότητα και ο τρόπος ζωής και σκέψης των μαθητών τής εποχής εκείνης τού μεσοπολέμου, μιας εποχής, επαναλαμβάνουμε, μίζερης και εξαιρετικά δύσκολης για όλη την ανθρωπότητα.
Οι περισσότεροι μύθοι ζώων και τα παραμύθια φέρουν κάποιο τίτλο, ο οποίος δόθηκε από τους ίδιους τους μαθητές. Ο Επιμελητής τής έκδοσης πρόσθεσε τα στοιχεία ταξινόμησής του, σύμφωνα με τη διεθνή κατάταξη Aarne- Thompson, ενώ παραθέτει, επίσης, και ενδιαφέροντα ερμηνευτικά, κατά μύθο, σχόλια, προς διευκόλυνση τού αναγνώστη που δεν είναι γνώστης τού τοπικού ιδιώματος τής περιοχής.
Χαρακτηριστικό σημείο τής καταγραφής είναι ότι τα μικρά παιδιά τού προπολεμικού ορεινού Βαλτεσινίκου προσπαθούν πρόθυμα να ανταποκριθούν στις οδηγίες τού τότε δασκάλου τους Ευσταθίου Βραχνού, σημειώνοντας στερεότυπα την πηγή άντλησης τής ιστορίας τους. λένε, λοιπόν: «το παραμύθι αυτό μού το είπε η μητέρα μου (ή ο πατέρας μου, ο παππούς μου, ή η γιαγιά μου κ.ο.κ.) και δεν ανέγνωσα άλλη συλλογή παραμυθίων», προκειμένου, με τον τρόπο αυτόν, να δηλώσουν τη γνησιότητα τού υλικού και την «ντόπια», από το ορεινό Βαλτεσινίκο, προέλευσή του.
.jpg)
Εικ. 3. Ο δάσκαλος Ευστάθιος Βραχνός με τους μαθητές του (1928)
Τα δημοσιευόμενα στον ίδιο τόμο τραγούδια τού Βαλτεσινίκου προέρχονται από το χειρόγραφο Κ.Λ. 968/ 1929 και καταγράφηκαν κατά τη λαογραφική αποστολή τού Χαρίλαου Σακελλαριάδη στη Γορτυνία, το έτος 1929.
Ο κ. Καραμανές πραγματοποίησε, περαιτέρω, και επιτόπια στο Βαλτεσινίκο έρευνα- με τη βοήθεια και του ερευνητή τού Κέντρου κ. Παναγιώτη Καμηλάκη- και συγκέντρωσε πλούσιο πλαισιωτικό και διευκρινιστικό υλικό, έβγαλε φωτογραφίες, που όλες δημοσιεύονται μέσα από τις σελίδες τού βιβλίου μαζί και με άλλες «ρετρό» φωτογραφίες, που έθεσαν στη διάθεσή του διάφοροι Βαλτεσινιώτες, με αποτέλεσμα το βιβλίο να γεμίζει με νοσταλγία και αγάπη, ευαισθησία, λεπτότητα και χάρη για την εν λόγω εποχή.
Οι παραπάνω συντελεστές τής εν λόγω έκδοσης και ο Επιμελητής της κ. Ευάγγελος Καραμανές εργάστηκαν με απόλυτη συναίσθηση τής ευθύνης και του χρέους τους απέναντι στον τόπο και την ιστορία. Η έκδοση αυτή συγκινεί, διδάσκει και διασώζει για τον ελληνικό λαό και την επιστήμη πολύτιμα πολιτιστικά αποθέματα ογδόντα, τόσων, χρόνων, που συντηρούν και περισώζουν τον στοχασμό, τον χαρακτήρα, το ήθος και την πνευματική καλλιέργεια μιας εποχής. Σκοπός τους η ανάδειξη τής σπουδαίας αυτής κληρονομιάς, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο άνθρωπος και ο πολιτισμός του σε κάθε περίοδο τής ιστορικής του πορείας είναι φως και γι’ αυτό πρέπει να φωτίζει και να φωτίζεται και να διδάσκει ορθά τους μεταγενέστερους. Είναι γι’ αυτό, όλοι τους, άξιοι του δικαίου επαίνου τού τόπου, που με τόση ευσυνειδησία και μόχθο υπηρετούν.
