Μαριέττα Ασημομύτη- Εκκεκάκη * * * Στα σαράντα της

 

Στα σαράντα της

 

Μαριέττα Ασημομύτη- Εκκεκάκη

                                                                              *   *   *

          ΚΩΣΤΗΣ  ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

     www.ret-anadromes.blogspot.com

 Το άγγελμα του θανάτου είναι πάντοτε οδυνηρό και επώδυνο, μολονότι όλοι γνωρίζουμε πως αποτελεί το βεβαιότερο, το πιο σίγουρο και αναπόφευκτο γεγονός της ζωής του ανθρώπου. Ωστόσο, όταν εκλείπει ένας άνθρωπος που κατόρθωσε να αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις καρδιές των συνανθρώπων του, η απώλειά του γίνεται ακόμη περισσότερο αισθητή.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με την αείμνηστη Μαριέττα Ασημομύτη- Εκκεκάκη. Η είδηση της εκδημίας της, πριν σαράντα μέρες, προκάλεσε βαθιά θλίψη όχι μόνο στην αγαπημένη της οικογένεια, αλλά και στους πολυάριθμους φίλους, συναδέλφους, μαθητές και σε όλους όσοι είχαν την ευλογία να τη γνωρίσουν και να συμπορευθούν μαζί της. Γιατί η Μαριέττα Εκκεκάκη υπήρξε μια γυναίκα με σπάνιο ήθος, ευγένεια ψυχής, ανιδιοτελή προσφορά και ακατάβλητη αγάπη για τον άνθρωπο.

Ως οικογενειακή φίλη- για σαράντα και πλέον χρόνια, με δεσμούς που σφυρηλατήθηκαν βαθιά την εποχή που ζούσε, ακόμα, ο σύζυγός της, ο ευπατρίδης εκείνος συμπολίτης μας Γιώργος Εκκεκάκης- υπήρξε πάντα ειλικρινής και αφοσιωμένη. Παράλληλα, ως συνάδελφος και Διευθύντρια για περισσότερο από μια δεκαετία, ξεχώρισε ως εξαιρετικά συνεργάσιμη και πρόθυμη. Πάνω από όλα, όμως, υπήρξε μια εκπαιδευτικός φωτισμένη και εμπνευσμένη, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στις ψυχές των μαθητών της. Δεν είναι, άλλωστε, καθόλου άστοχος ο χαρακτηρισμός που της αποδόθηκε σε πρόσφατη νεκρολογία μαθητή της, ότι υπήρξε «ο φύλακας άγγελος της μαθητιώσας νεολαίας του Ρεθύμνου».

Η προσωπικότητά της ξεχώριζε, περαιτέρω, για την αξιοπρέπειά της, τη διακριτικότητα και την πνευματική της καλλιέργεια. Δεν επιδίωκε την προβολή· προτιμούσε να αφήνει τα έργα και την προσφορά της να μιλούν γι' αυτήν. Και πράγματι, η πολυετής εκπαιδευτική της διαδρομή και η συγγραφική της δραστηριότητα, καθώς και η ενεργός συμμετοχή της στα πνευματικά και κοινωνικά δρώμενα του τόπου, αποτελούν την πιο εύγλωττη μαρτυρία της γόνιμης παρουσίας της.

Σε κάθε σχολείο όπου υπηρέτησε (Γαλλική Σχολή Χανίων, 1ο και 2ο Γυμνάσιο Αρρένων ως καθηγήτρια και, αργότερα, ως Διευθύντρια στα Γυμνάσια Γαράζου, Επισκοπής, Αργυρούπολης και στο 1ο Γυμνάσιο Ρεθύμνου) άφησε έντονη τη σφραγίδα της. Συγχρόνως, ορισμένοι σημαντικοί σταθμοί της εκπαιδευτικής και κοινωνικής της διαδρομής αποτέλεσαν αφορμή για τη συγγραφή αξιόλογων, πολυσέλιδων βιβλίων ιστορικής τεκμηρίωσης.

Έτσι, λόγοι νοσταλγίας την ώθησαν να ανατρέξει και να περιπλανηθεί στα όμορφα μαθητικά της χρόνια, της δεκαετίας του 1950, στο ιδιωτικό Γυμνάσιο Θηλέων, που λειτουργούσε στη Χαλέπα Χανίων, με την ευθύνη και τη μέριμνα των Καλογραιών του Τάγματος του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως. Το σχολείο αυτό η Μαριέττα το έζησε για έξι ολόκληρα χρόνια, ως μαθήτρια του οκτατάξιου Γυμνασίου, ενώ, για ένα, ακόμα, μικρό χρονικό διάστημα και δίδαξε σε αυτό ως πτυχιούχος της Γαλλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μπόρεσε, έτσι- όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η ίδια- να δει τα πράγματα «και από μέσα» και αποτέλεσμα της περιπλάνησής της αυτής υπήρξε το βιβλίο της με τίτλο: «Η Γαλλική Σχολή Καλογραιών στη Χαλέπα Χανίων (1852-1983)». Η Συγγραφέας με το βιβλίο της αυτό επιχειρεί μια επιμελή, εμπεριστατωμένη και άκρως ενδιαφέρουσα αναπαραγωγή και καταγραφή των συμβάντων του συγκεκριμένου Σχολείου, κατά τον υπερεκατονταετή βίο του (1852-1983).

Αργότερα, ως Διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου μάς παρουσίασε-μαζί με τον συνάδελφο Νίκο Δρανδάκη- το βιβλίο της «Από την Ιστορία του 1ου Γυμνασίου και του 1ου Λυκείου Ρεθύμνου», όπου καταγράφεται η ιστορία των εν λόγω σχολείων, οι Διευθυντές τους και βιογραφικά καθηγητών του Γυμνασίου.

Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή της και στο Λύκειο των Ελληνίδων Ρεθύμνου, όπου υπηρέτησε ως μέλος και επί σειρά ετών ως Έφορος Αρχείου. Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή της και στο Λύκειο των Ελληνίδων Ρεθύμνου, όπου υπηρέτησε ως μέλος και επί σειρά ετών ως Έφορος Αρχείου. Η έρευνά της και εδώ υπήρξε, αναμφίβολα, υποδειγματική, κοπιαστική, λεπτομερέστατη και πολυετής. Με επιμονή και προσήλωση, όπως η μέλισσα, αποδελτίωνε επί χρόνια και συγκέντρωνε πολύτιμο αρχειακό υλικό: έγγραφα, φωτογραφίες, συνεντεύξεις και δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, αναλώνοντας αμέτρητες ώρες έρευνας στους τόμους των εφημερίδων της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Ρεθύμνου. Καρπός της πολύχρονης, μεθοδικής και επίμονης αυτής εργασίας υπήρξε η έκδοση ενός μνημειώδους τόμου για την ιστορία του Ιδρύματος, ο οποίος αποτελεί πολύτιμη, έκτοτε, παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Ευτύχησε, τέλος, με τον σύζυγό της- τον αείμνηστο συνάδελφο, ομότεχνο και φίλο, Γιώργο Εκκεκάκη, διακεκριμένο συλλέκτη σπάνιων κρητικών εκδόσεων- να καταστεί συνδωρήτρια της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Ρεθύμνου, προσφέροντας περί τις πέντε χιλιάδες τόμους· μια δωρεά ανεκτίμητης αξίας για τον τόπο.

 Πολλές κοινωνικές, οικογενειακές και προσωπικές αρετές συγκεντρώθηκαν στο πρόσωπο της αγαπητής φίλης Μαριέττας και αποτέλεσαν ένα αρμονικότατο σύνολο και έναν πλήρη χαρίτων άνθρωπο, μια πολυτρόπως χαριτωμένη προσωπικότητα, που όπου βρέθηκε και με όποιον συναναστράφηκε κέρδισε την απεριόριστη εκτίµηση και φιλία του. Το έργο και το παράδειγμά της θα παραμείνουν ζωντανά στη μνήμη της εκπαιδευτικής κοινότητας και της ρεθεμνιώτικης κοινωνίας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της ρεθεμνιώτικης γης που τη σκέπασε.

Αιωνία σου η μνήμη αξέχαστη και αγαπητή Μαριέττα!  

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

 

Από σημαιοφόρος στην Ιατρική!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

 

Θερμά συγχαρητήρια στον πολυαγαπημένο μας εγγονό Γιάννη Κων. Ανυφαντάκη για τη μεγάλη του επιτυχία και την εισαγωγή του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Ηράκλειο.

Η επιμονή, η εργατικότητα και το ήθος του ανταμείφθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, γεμίζοντάς μας χαρά και συγκίνηση.

Του ευχόμαστε από καρδιάς υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στο νέο ταξίδι που ανοίγεται μπροστά του. Είθε να πραγματοποιήσει όλα του τα όνειρα και να υπηρετήσει με γνώση, ανθρωπιά και αγάπη το λειτούργημα που επέλεξε.

Με την ευχή να έχει πάντα φωτεινό δρόμο και κάθε καλό στη ζωή του.

Ο Παππούς:  Κωστής Ηλ. Παπαδάκης

η Γιαγιά:       Μαρία Παπαδάκη

 

Από τον Ορφέα μέχρι σήμερα: η μουσική ως ανθρώπινη ανάγκη * * * Από τις τελετουργίες των πρώτων κοινωνιών έως τη σύγχρονη εποχή, η μουσική παραμένει αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης έκφρασης και συλλογικής ζωής

 

   Επικαιρότητα- Στην ημέρα της Μουσικής 

Από τον Ορφέα μέχρι σήμερα: η μουσική ως ανθρώπινη ανάγκη

Από τις τελετουργίες των πρώτων κοινωνιών έως τη σύγχρονη εποχή, η μουσική παραμένει αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης έκφρασης και συλλογικής ζωής

 

              ΚΩΣΤΗΣ  ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

                   www.ret-anadromes.blogspot.com

 

      Ο όρος μουσική έχει αρχαιοελληνική προέλευση και παράγεται από τη λέξη "μούσα", καθώς οι Μούσες θεωρούνταν οι θεότητες των Τεχνών. Η μουσική αποτελεί μία από τις βαθύτερες και διαχρονικότερες εκδηλώσεις του ανθρώπινου πολιτισμού. Όπως χαρακτηριστικά σημείωνε ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η μουσική αγγίζει περιοχές της ανθρώπινης εμπειρίας στις οποίες η λογική συχνά αδυνατεί να φθάσει. Μέσα από τους ήχους, τον ρυθμό και τη μελωδία, ο άνθρωπος εκφράζει σκέψεις, βιώματα και συναισθήματα, που πολλές φορές αδυνατεί να αποδώσει με τον λόγο. Γι’ αυτό και η μουσική δεν αποτελεί απλώς μέσο ψυχαγωγίας ή καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά έναν θεμελιώδη τρόπο επικοινωνίας με τον εαυτό μας, τους άλλους ανθρώπους και τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Από τα αρχαιότερα ακόμη στάδια του πολιτισμού, η μουσική συνόδευσε τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του ανθρώπου. Συνδέθηκε με τη λατρεία και το θείο, με τη χαρά και τη λύπη, με την εργασία, τη γιορτή και την κοινωνική συνοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες κοινωνίες, ανεξάρτητα από τον τόπο και τον χρόνο, ανέπτυξαν μουσικές παραδόσεις που αντανακλούν τις αξίες, τις αντιλήψεις και τα βαθύτερα αιτήματα της εποχής τους. Η μουσική, επομένως, δεν αποτελεί μόνο καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και πολιτισμικό φαινόμενο που αντανακλά την ιστορία και την ταυτότητα των ανθρώπινων κοινοτήτων.

Τη μουσική ο άνθρωπος άρχισε να την ανακαλύπτει από τα πρώτα κιόλας βήματα του πολιτισμού. Στην ελληνική αρχαιότητα ο μύθος παρουσιάζει τον Ορφέα (εικ. 1) να θέλγει με τη λύρα του δέντρα, πέτρες και ποταμούς, υποδηλώνοντας ότι δεν υπάρχει τίποτε τόσο σκληρό και ανήμερο, ώστε η μουσική να μην μπορεί, έστω και προσωρινά, να μεταβάλει τη φύση του^[1]. Σε αυτήν, όμως, την αρχική της μορφή η μουσική- σε απλούστατες, ασφαλώς, λαϊκές φόρμες- είχε περισσότερο χρηστικό ρόλο και απέβλεπε στη χρήση του ήχου για ανάγκες επικοινωνίας, για εξορκισμούς των φόβων του πρωτόγονου ανθρώπου, για επίκληση του πνεύματος των προγόνων και εξευμενισμό τωνθεών.

2. ...μέχρι σήμερα
 η μουσική αποτελεί την πιο οικουμενική
 γλώσσα της ανθρώπινης ψυχής 

1. Από τον Ορφέα...,  

   Σημαντικός, επίσης, υπήρξε ο ρόλος της μουσικής στον τονισμό των μεγάλων γεγονότων- σταθμών της ζωής του ανθρώπου, όπως η γέννηση και ο θάνατος ή στην ένταξη- μύηση των νέων στην κοινωνία των μεγάλων και στον γάμο, καθώς, τέλος, και στη συνοδεία των καθημερινών δραστηριοτήτων του ανθρώπου- όπως ο θερισμός, το ελαιομάζωμα και ο τρύγος- προς απάλυνση του ψυχικού και σωματικού μόχθου που συνεπάγονται αυτές. Ο ‘ρυθμός’ που χαρακτηρίζει τη μουσική συντονίζει τις κινήσεις του σώματος και κάνει αποδοτικότερη και πιο ευχάριστη την εργασία. Πολλά τέτοια τραγούδια οφείλουν τη γέννηση τους στον ρυθμό εργασιών όπως η ύφανση στον αργαλειό^[2], το ψάρεμα (γνωστό εδώ «το τραγούδι της τράτας»), το πλέξιμο της νταντέλας με κοπανέλι, το γνέσιμο, το άλεσμα στον μύλο, όπως μαρτυρεί και το γνωστό αρχαίο άσμα εργασίας: «ἄλει, μύλε, ἄλει», που τραγουδούσαν οι γυναίκες, ενόσω άλεθαν το σιτάρι, στον οικιακό χειρόμυλο.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα η μουσική παραμένει αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης και του πολιτισμού. Μαζί με την ποίηση και τις άλλες τέχνες εκφράζει τις βαθύτερες πνευματικές και συναισθηματικές αναζητήσεις του ανθρώπου, προσφέροντας συγκίνηση, παρηγοριά, αισθητική απόλαυση και δημιουργική διέξοδο. Ως πνευματική διαδικασία συνδέεται άρρηκτα με το εκάστοτε πολιτισμικό περιβάλλον, του οποίου αποτελεί ταυτόχρονα προϊόν και έκφραση. Η στενή αυτή σχέση μουσικής και κοινωνίας σημαίνει ότι οι μουσικές δημιουργίες αντανακλούν συχνά τις αξίες, τις αντιλήψεις και τις μεταβολές του κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο γεννώνται. Ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από κρίση αξιών ή αισθητική υποβάθμιση είναι πιθανό να αποτυπώνει αυτές τις τάσεις και στις μουσικές του παραγωγές, επηρεάζοντας ιδιαίτερα τις νεότερες γενιές.

 Η συνολική εμπειρία της αισθητηριακής και νοητικής πρόσληψης της μουσικής ενεργοποιεί το συναίσθημα, τη φαντασία και την άμεση συμμετοχή του ακροατή σε αυτό που ακούει. Παράλληλα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κοινωνιολογική διάσταση της μουσικής, μέσα από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ μουσικής και κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τρόπους έκφρασης της ανθρώπινης ψυχής και, σε ορισμένες περιστάσεις, μπορεί να κινητοποιήσει πολιτικά συναισθήματα και συλλογικές ταυτότητες.

Τραγούδια όπως το Λιλλιμπουρλέρο και η Μασσαλιώτιδα δεν περιορίζονταν στη μετάδοση μόνο του επαναστατικού ενθουσιασμού· συνέβαλλαν και στη διαμόρφωση συλλογικής συνείδησης και αλληλεγγύης[3].

Οι επιδράσεις αυτές της μουσικής ήταν γνωστές ήδη από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν διαφορετικές ψυχικές και ηθικές ιδιότητες στα διάφορα μουσικά μέλη, θεωρώντας το «δώριον μέλος» πολεμικό και ανδροπρεπές, το «λύδιον» ήπιο και γλυκύ, και το «φρύγιον» ορμητικό και παθιασμένο. Πίστευαν, δηλαδή, ότι η μουσική μπορούσε να διαμορφώνει διαθέσεις, συναισθήματα και συμπεριφορές, ανάλογα με τον χαρακτήρα της.

Έτσι, από τον Ορφέα μέχρι τον σύγχρονο άνθρωπο, η μουσική παραμένει η πιο άμεση και ίσως η πιο οικουμενική γλώσσα της ανθρώπινης ψυχής (εικ. 2). Μια τέχνη που δεν περιορίζεται στο να περιγράφει τον κόσμο, αλλά συμβάλλει και στη μεταμόρφωσή του. Ενώνει, εξυψώνει, παρηγορεί και εμπνέει, υπενθυμίζοντάς μας ότι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχει και μουσική· γιατί η μουσική δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά βαθιά ανάγκη του ανθρώπου.

 

---

[1] Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Ο Έμπορος της Βενετίας, Αθήνα 2016, 594.

[2] Η Κίρκη και η Καλυψώ, στην Ιλιάδα του Ομήρου, τραγουδούν καθώς υφαίνουν (πβ. Αριστ. Δ. Σκιαδά, Ελληνική Γραμματολογία, Αθήναι 1968, 24).

[3] Τζακ Ουέστραπ, Πηγές και παράγοντες της μουσικής, Αθήνα 1980, 65.

Ύστατος αποχαιρετισμός στον εκλεκτό φίλο και πολύτιμο συνεργάτη, Θεόδωρο Πελαντάκη

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ

Ύστατος αποχαιρετισμός στον εκλεκτό φίλο και πολύτιμο συνεργάτη, Θεόδωρο Πελαντάκη

 

  Αναχώρησε για τη γειτονιά των αγγέλων ο συνταξιούχος καθηγητής, συγγραφέας, συνδικαλιστής και πρώην προϊστάμενος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Ρεθύμνου Θεόδωρος Πελαντάκης. Επίλεκτο μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας και της τοπικής κοινωνίας, υπήρξε ένας αληθινός αριστοκράτης του πνεύματος, ένας χαλκέντερος εργάτης της γνώσης και του πολιτισμού, ένας άνθρωπος που άφηνε φως απ’ όπου κι αν περνούσε.

Το απόφθεγμα του αρχαίου ποιητή Μενάνδρου «ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ» βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στην προσωπικότητα του αείμνηστου και πολύ αγαπητού Θοδωρή, στενού φίλου και εξαίρετου συνάδελφου και συνεργάτη. Ως δάσκαλος γνώριζε να ενθουσιάζει τους μαθητές του και να μεταλαμπαδεύει σε αυτούς αξίες, γνώση και σοφία από τον αστείρευτο πνευματικό και ψυχικό του πλούτο. Γι’ αυτό αγαπήθηκε βαθιά από όλους όσοι είχαν την τύχη να μαθητεύσουν, να συνεργαστούν ή να συναναστραφούν μαζί του.

Πολλές αρετές συγκεντρώθηκαν στο πρόσωπό του και συνέθεσαν έναν άνθρωπο σπάνιας καλλιέργειας και ποιότητας. Τον διέκριναν το ήθος, η αξιοπρέπεια, η σεμνότητα και η απλότητα του χαρακτήρα. Ήταν άνθρωπος προσηνής και εγκάρδιος, ήρεμος και στοργικός, δημιουργικός, πρακτικός και εξαιρετικά αποτελεσματικός. Διέθετε πνεύμα χαρίεν, διάθεση δροσερή και παιγνιώδη, αλλά ταυτόχρονα σοβαρότητα, συνοχή σκέψης και βαθύ στοχασμό. Οι συναναστρεφόμενοι μαζί του είχαν πάντοτε κάτι να κερδίσουν, γιατί είχε το σπάνιο χάρισμα να μεταδίδει τις γνώσεις του με τρόπο ζωντανό, πρωτότυπο και ουσιαστικό.

Αυτές οι πολύπλευρες γνώσεις του προσανατολίστηκαν με ιδιαίτερη αγάπη και αφοσίωση στην τοπική ιστορία. Η συγγραφική και πνευματική προσφορά του προς την πόλη του Ρεθύμνου, την επαρχία Αγίου Βασιλείου και γενικότερα τον τόπο μας υπήρξε ανεκτίμητη, κερδίζοντας τον καθολικό σεβασμό. Γι’ αυτό η λύπη για τον χαμό του είναι μεγάλη και η οδύνη αδιάλειπτη στις καρδιές όλων όσοι τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του. Για μένα προσωπικά το κενό που αφήνει είναι ακόμη πιο αισθητό, καθώς τα τελευταία είκοσι χρόνια μάς συνέδεσε μια βαθιά πνευματική φιλία, αλληλοεκτίμηση και στενή συνεργασία, σχέση που την θεωρώ πολύτιμη ευλογία στη ζωή μου.

Με δική του πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε το Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο για την επαρχία Αγίου Βασιλείου, ενώ μαζί εργαστήκαμε αδιάκοπα, για μια δεκαετία και πλέον, για την επιμέλεια, διόρθωση και έκδοση των εισηγήσεων των επτά ογκωδών τόμων του Συνεδρίου, καρπός ζωής και αγάπης, πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη για την επαρχία μας. Η στενή συνεργασία μας συνεχίστηκε και με την επιμέλεια του συλλογικού τόμου για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 στην Επαρχία Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου, μια έκδοση του Δήμου Αγίου Βασιλείου, που παρουσιάστηκε στο Σπήλι, τον Ιούλιο του 2021. Αποτέλεσμα της κοινής μας προσπάθειας- μαζί και με άλλους εκλεκτούς συμπολίτες- υπήρξε, επίσης, ο καινοτόμος ψηφιακός χάρτης των συνοικιών και τοπωνυμίων του Δήμου Ρεθύμνου, από το Ίδρυμα Μεσογειακών Σπουδών, υπό τον τίτλο: «Ρέθυμνο Οίκηση 53 αιώνων – Συνοικιών, Τοπωνυμίων και Μνημείων του Ρεθύμνου Επίσκεψις». Η συγκεκριμένη εφαρμογή βρίσκεται, ήδη, αναρτημένη στις ιστοσελίδες του Δήμου Ρεθύμνου (www.rethymno.gr) και «Ψηφιακή Κρήτη» (digitalcrete.ims.forth.gr), στην προσωπική μου Ιστοσελίδα (https://ret-anadromes.blogspot.com), καθώς και απευθείας στον ιστότοπο: historicalcrete.ims.forth.gr.

 Παράλληλα, με βιβλία, μελετήματα και πλούσια αρθρογραφία- κυρίως μέσα από τις στήλες της τοπικής εφημερίδας «Ρεθεμνιώτικα Νέα», της οποίας ο Θοδωρής υπήρξε για χρόνια στενός συνεργάτης - ανέδειξε την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου του με τρόπο απλό, ουσιαστικό και προσιτό σε κάθε αναγνώστη. Δεν έγραφε για να εντυπωσιάσει· έγραφε για να υπηρετήσει. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν περνούσε απλώς από τα πράγματα, αλλά τα διαμόρφωνε.

Η απώλειά του μας γεμίζει θλίψη, αλλά και βαθιά ευγνωμοσύνη για όσα μας προσέφερε. Υπήρξε ένας πολύτιμος φίλος, ένας άξιος και αποτελεσματικός συνεργάτης, ένας άνθρωπος σπάνιας ποιότητας και ακέραιου ήθους που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του. Το κενό που αφήνει πίσω του είναι τεράστιο, αλλά η πνευματική και ηθική του παρακαταθήκη είναι ακόμα μεγαλύτερη. Στην αγαπημένη του οικογένεια, στη σύντροφό του Ειρήνη και στα παιδιά τους, απευθύνω τα πιο θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια. Η μνήμη του θα ζει αιώνια στις καρδιές μας.

Καλό σου ταξίδι, φίλε μου!

 

                                    ΚΩΣΤΗΣ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ                                                                      

                                                              http://ret-anadromes.blogspot.com/

 

 

 

 

 

Το Λύκειο Ελληνίδων τίμησε τους προστάτες του Τρεις Ιεράρχες 

Τους προστάτες του Τρεις Ιεράρχες τίμησε την π, Κυριακή το Λύκειο Ελληνίδων Ρεθύμνου, με μια εκδήλωση που ανταποκρινόταν απόλυτα στις ποιοτικές πάντα επιλογές του. Μια φιλοσοφία δράσης, που δίνει επάξια στο σπουδαίο μας πολιτιστικό φορέα, τα εύσημα που χαρακτηρίζουν τη δημιουργική πορεία του.

Η πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Ρεθύμνου κ. Φερενίκη Βαλαρή, καλωσόρισε στην αρχή τους προσκεκλημένους εκφράζοντας την ικανοποίησή της που υπήρξε και πάλι τόσο θερμή ανταπόκριση από την τοπική κοινωνία στο κάλεσμά του σωματείου για την πραγματοποίηση της καθιερωμένης του εκδήλωσης.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο επιφανής συντ. φιλόλογος, θεολόγος και συγγραφέας κ. Κωστής Ηλ. Παπαδάκης, που με το γνωστό του χαρισματικό τρόπο ανέπτυξε το θέμα: «Παραδείγματα έμπρακτης άσκησης στην αρετή από την ελληνική κλασσική αρχαιότητα στον Λόγο του Μεγάλου Βασιλείου: «Προς τούς νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση «Προς τους εφήβους, για το πώς θα μπορούσαν να αντλήσουν όφελος από την κλασική ελληνική γραμματεία». Πρόκειται για κείμενο και λόγο γραμμένο από τον Μέγα Βασίλειο. Κατά τον καθηγητή της Πατρολογίας Στυλιανό Παπαδόπουλο, γράφηκε μάλλον ανάμεσα στα έτη 359 καί 362, όταν ο Βασίλειος ασκήτευε στα «Άννησα και στο ασκητήριο του Πόντου, όπου δεχόταν και νουθετούσε νέους». Αντιθέτως, κατά τον θεολόγο Ιωάννη Σιδηρά συγγράφηκε το 363 ή το 364, δηλαδή μετά την έκδοση του διατάγματος του Αυτοκράτορα Ιουλιανού, με το οποίο απαγορευόταν στους Χριστιανούς δασκάλους να διδάσκουν την κλασική αρχαιοελληνική γραμματεία στους νέους.

Παρά το ότι ο Βασίλειος είναι περισσότερο γνωστός για τα καθαρώς θρησκευτικά του κείμενα και λόγους, σε αυτή την προτροπή του προς την αρετή ενθαρρύνει την επιλεκτική μελέτη των μη χριστιανικών αρχαιοελληνικών κειμένων και διαβεβαιώνει τους νεαρούς αναγνώστες ότι, παρά τη μη χριστιανική προέλευσή τους, στα μέρη όπου οι ποιητές, οι ιστορικοί και οι φιλόσοφοι είναι συμβατοί με την ορθόδοξη χριστιανική σκέψη, θα μπορούσαν να μελετηθούν με κέρδος εφόσον εμφυσούν αρετή, σαν να βλέπει κάποιος την ανάκλαση του ήλιου στο νερό προτού δει τον ίδιο τον ήλιο.

Άριστος χειριστής του λόγου ο κ. Παπαδάκης κράτησε αδιάπτωτο το ενδιαφέρον των ακροατών του εστιάζοντας σε σημεία που αναδεικνύουν τη θεόπνευστη σκέψη του Μ. Βασιλείου.

Ξεχωριστή ήταν όπως πάντα και η χορωδία και ορχήστρα παραδοσιακής μουσικής «Παύλος Βλαστός» που ερμήνευσε εκκλησιαστικούς ύμνους  με χοράρχη τον κ. Αντώνη Μιχελουδάκη..

Αξίζει για μια ακόμα φορά να τονιστεί και να επαινεθεί η συνέπεια με την οποία το Λύκειο Ελληνίδων Ρεθύμνου, εστιάζει στους καταστατικούς στόχους του ακολουθώντας όμως παράλληλα και τα μηνύματα των καιρών Έτσι κατορθώνει να συμπορεύεται με τη σύγχρονη αντίληψη δίνοντας συνέχεια στην παράδοση και ενθαρρύνοντας εκδηλώσεις υψηλών προδιαγραφών Αυτό επιβεβαίωσε στο τέλος της εκδήλωσης το θερμό χειροκρότημα των παρισταμένων που απόλαυσαν ένα πολιτιστικό γεγονός αντάξιο των πνευματικών παραδόσεων του τόπου μας.

                                       (Από την εφημ. του Ρεθύμνου ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ, της 27/01/2026)

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ * * * ΣΕ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ * * * ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Kοινό μέλημα όλων μας η στήριξη και η προτεραιοποίηση κάθε ευκαιρίας που προάγει την παιδεία, τον πολιτισμό και τη δημιουργική έκφραση των παιδιών μας

 

Kοινό μέλημα όλων μας – γονιών, εκπαιδευτικών και φορέων του τόπου – η στήριξη και η προτεραιοποίηση κάθε ευκαιρίας που προάγει την παιδεία, τον πολιτισμό και τη δημιουργική έκφραση των παιδιών μας

      Μας συγκίνησε βαθύτατα η θερμή ανταπόκριση των συμπολιτών μας στη δημόσια διαμαρτυρία μας για το γεγονός ότι δεν προβλέφθηκε από τον Δήμο Ρεθύμνου η παρουσία και μαθητών των Μουσικών Σχολείων (Γυμνασίου και Λυκείου), των Ωδείων της πόλης μας (Ελληνικού, Δημοτικού και ιδιωτικών), καθώς και της Δημοτικής Φιλαρμονικής, στη συναυλία του Λεωνίδα Καβάκου, ενός κορυφαίου και καταξιωμένου Έλληνα μουσικού διεθνούς κύρους.

Μέσα σε λίγες μόλις ώρες από τη δημοσίευση της επιστολής μας, σχεδόν εκατοντάδα Ρεθεμνιωτών ανταποκρίθηκαν δημόσια, στηρίζοντας την πρότασή μας με λόγια ενθαρρυντικά και ξεκάθαρη αποδοχή.

Η ανταπόκριση αυτή αποδεικνύει πόσο ζωντανό και ειλικρινές είναι το ενδιαφέρον της τοπικής μας κοινωνίας για την καλλιτεχνική – και γενικότερα την πνευματική – καλλιέργεια των παιδιών μας.  

Η ευαισθησία που εκφράστηκε από την τοπική μας κοινωνία μάς γεμίζει χαρά και ελπίδα. Ας γίνει κοινό μέλημα όλων μας – γονιών, εκπαιδευτικών και φορέων του τόπου – η στήριξη και η προτεραιοποίηση κάθε ευκαιρίας που προάγει την παιδεία, τον πολιτισμό και τη δημιουργική έκφραση των παιδιών μας, είτε μουσική είναι αυτή, είτε θεατρική, είτε αθλητική. Τα παιδιά μας την αξίζουν και τη χρειάζονται!

Γιατί δεν θα είναι εκεί και τα παιδιά μας; (Γύρω από τις εξηγήσεις του Δήμου Ρεθύμνου για τη συναυλία του Λεωνίδα Καβάκου…)

 

Γιατί δεν θα είναι εκεί και τα παιδιά μας;

(Γύρω από τις εξηγήσεις του Δήμου Ρεθύμνου για τη συναυλία του Λεωνίδα Καβάκου…)

           Αγαπητέ κύριε Διευθυντά,

Με έκπληξη πληροφορήθηκα ότι στη συναυλία του διεθνούς φήμης Έλληνα βιολονίστα, Λεωνίδα Καβάκου, δεν προβλέφθηκε η παρουσία ούτε ενός μαθητή από τα Μουσικά Σχολεία της πόλης μας (Γυμνασίου- Λυκείου) ή από τα Ωδεία αυτής, συμπεριλαμβανομένου, προφανώς, και του Δημοτικού Ωδείου και της Φιλαρμονικής.

Όμως, σε ένα τέτοιο κορυφαίο πολιτιστικό δρώμενο, που φιλοξενεί έναν διεθνώς καταξιωμένο Έλληνα σολίστα του βιολιού, ο Δήμος μας όφειλε να μεριμνήσει για τη συμμετοχή και μαθητών, ιδιαίτερα εκείνων που μελετούν βιολί ή άλλων με σοβαρό ενδιαφέρον για τη μουσική. Αν τέτοιες εκδηλώσεις κύρους δεν σχετίζονται και με τα παιδιά μας, με τη νέα γενιά των μουσικών μας, τότε για ποιους ακριβώς διοργανώνονται; Μόνο για την «ψυχαγωγία» κάποιων αιρετών (των 11 αντιδημάρχων και των επικεφαλής των δύο παρατάξεων της Αντιπολίτευσης, που αναφέρθηκαν στην ανακοίνωση του Δήμου μας) και μιας- δυο εκατοντάδων ενηλίκων, που, συχνά, αρκετοί εξ αυτών, «μουσικῆς ἄπειροι τυγχάνουσιν»; Αν, λέγω, η συναυλία αυτή δεν γίνεται και για τα παιδιά μας που φοιτούν στα Μουσικά Σχολεία και στα Ωδεία της πόλης μας, αποβλέποντας στη μουσική παιδεία και ωφέλεια και την εμπειρία που ήθελε προκύψει από τη συμμετοχή τους αυτή, για ποιους γίνεται;

Θα ήταν όχι μόνο εξαιρετικά απλό, αλλά και – θα έλεγε κανείς – αυτονόητο, ο Δήμος μας- με τη στήριξη και συνεργασία του οποίου πραγματοποιείται το κορυφαίο αυτό, για το Ρέθυμνο, μουσικό γεγονός- να είχε μεριμνήσει εξαρχής ώστε να διατεθούν ορισμένες προσκλήσεις για επιλεγμένους μαθητές των Μουσικών Σχολείων και Ωδείων της πόλης μας — νέους με αποδεδειγμένο μουσικό ενδιαφέρον και έφεση- ύστερα, βέβαια, από υπόδειξη των ειδικών στο συγκεκριμένο μάθημα καθηγητών τους.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μια τέτοια πρόταση, εφόσον θα είχε τεθεί έγκαιρα από τον Δήμο μας, θα συναντούσε αντίρρηση από το Μέγαρο Μουσικής ή και από τον ίδιο τον κ. Καβάκο, γνωρίζοντας ότι πολλοί διακεκριμένοι και διεθνούς φήμης καλλιτέχνες (σολίστ, μαέστροι, συνθέτες) ανά τον κόσμο– αλλά και ο ίδιος ο κ. Καβάκος – προσφέρουν σημαντικό παιδαγωγικό έργο μέσω masterclasses, σεμιναρίων και θερινών ακαδημιών, με στόχο την έμπνευση και την κατάρτιση νέων μουσικών. Γιατί, λοιπόν, να στερηθούν τα παιδιά μας μιας τόσο σημαντικής μουσικής εμπειρίας, ενός τόσο σημαντικού πολιτιστικού γεγονότος; Μιας εμπειρίας βαθιά μορφωτικής, μιας εμπειρίας ζωής που θα μπορούσε να ανοίξει γι’ αυτά ορίζοντες, να διεγείρει την γνώση, να εμπνεύσει και ενισχύσει τη μουσική τους πορεία και κατάρτιση;

Ελπίζω στο μέλλον να υπάρξει μεγαλύτερη ευαισθησία και μέριμνα από τους διάφορους φορείς της πόλης μας για παιδαγωγική και πολιτισμική αξιοποίηση παρόμοιων εκδηλώσεων. Τα παιδιά μας αξίζουν – και χρειάζονται – τέτοιες μεγάλες ευκαιρίες (μουσικές, θεατρικές, αθλητικές κ.λπ.) και πρέπει να τους τις δίδουμε!

        Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία

           Κωστής Ηλ. Παπαδάκης

              https://ret-anadromes.blogspot.com

ΑΝΝΑΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ * * * ΔΕΝ ΜΑΤΩΣΑ ΕΓΩ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ * * Μουσικοθεατρική αφήγηση: Άννα Μπιθικώτση * Τραγούδι: Σωτήρης Δογάνης- Κατερίνα Μεγάλου

 ΑΝΝΑΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ

 

ΔΕΝ ΜΑΤΩΣΑ ΕΓΩ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ

[Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ, Αθήνα 2023, σχ. 8ο (24 Χ 17), σσ. 152]

Μουσικοθεατρική αφήγηση: Άννα Μπιθικώτση

Τραγούδι: Σωτήρης Δογάνης- Κατερίνα Μεγάλου

 

    ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ

       www.ret-anadromes.blogspot.com

 

     Κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο της συγγραφέως και ποιήτριας κ. Άννας Μπιθικώτση, με τον πρωτότυπο και ποιητικότατο τίτλο: “Δεν μάτωσα εγώ τις παπαρούνες”. Η Άννα Μπιθικώτση είναι πολύ γνωστή και αγαπητή και στην πόλη μας, το Ρέθυμνο, όχι μόνο για τη σπουδαία καλλιτεχνική της καταγωγή- κόρη του μεγάλου εκείνου βάρδου, του θρύλου του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, του Γρηγόρη Μπιθικώτση- που συνεχίζει και καταξιώνει το όνομά του στον χώρο της τέχνης, ως διακεκριμένη συγγραφεύς και ποιήτρια, αλλά και για τη στενή καλλιτεχνική συνεργασία της με τον γνωστό Ρεθεμνιώτη καλλιτέχνη Σωτήρη Δογάνη, πράγμα που την κάνει να επισκέπτεται συχνά την πόλη μας.

Άννα Μπιθικώτση (στο κέντρο), Σωτήρης Δογάνης, Κατερίνα Μεγάλου

Καλοί φίλοι από το παρελθόν είχα την ευκαιρία μαζί και την τιμή να παρουσιάσω το καλλιτεχνικό διαμέτρημά τους πριν από οκτώ χρόνια (Απρίλη 2015), από την κοσμοπλημμυρισμένη αίθουσα του Ωδείου της πόλης μας, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας, τότε, της σπουδαίας δισκογραφικής δουλειάς του Σωτήρη Δογάνη υπό τον τίτλο: “Με τα φτερά της Ρίζας”, έναν ψηφιακό δίσκο με ριζίτικα τραγούδια. Και κατέτασσα, θυμάμαι, το έργο του αυτό στη χορεία των αξιολογότερων δισκογραφικών εργασιών στο όνομα της μεταλαμπάδευσης των Αρχών τής Παράδοσης, του Πολιτισμού και της Κρητικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Η ίδια αυτή εκδήλωση επαναλήφθηκε, τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, και στην Καλή Συκιά, Ρεθύμνου.

Με τη μορφή μουσικοθεατρικής παράστασης παρουσιάστηκε προχτές, Δευτέρα 3 Απριλίου, με μια θαυμάσια εκδήλωση μουσικής και λόγου, από την αίθουσα του ι. ναού των αγίων Τεσσάρων Νεομαρτύρων της πόλης μας και το προαναφερθέν τελευταίο βιβλίο της λαμπρής και καταξιωμένης συγγραφέως και ποιήτριας Άννας Μπιθικώτση.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κούρος», στηρίζει με τις πωλήσεις του τις δράσεις και τον σκοπό του «Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Ηρακλείου και Νομού Ηρακλείου», καθώς και τον «Ξενώνα Κακοποιημένης Γυναίκας και Παιδιού» και είναι αφιερωμένο στον Χρυσό Ολυμπιονίκη Πύρρο Δήμα, το απόλυτο σύμβολο του νικητή που όλοι κρύβουμε μέσα μας!

Η όλη εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα της Ι. Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και προλογίστηκε κατάλληλα, με λόγο μεστό και τεκμηριωμένο, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Πρόδρομο, ενώ την παρουσίαση του όλου προγράμματος έκανε ο τέως Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Υπεύθυνος του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ Ρεθύμνου, Βαγγέλης Στεφανάκης.

    Η βραδιά υπήρξε, τωόντι, υποβλητική, βαθιά μυσταγωγική! Τα πάντα κύλησαν άψογα και αποτελεσματικά, προσφέροντάς στο ρεθεμνιώτικο κοινό μια υψηλού περιεχομένου και αισθητικής εκδήλωση. Όπως και το ίδιο το βιβλίο και η παρουσίασή του υπήρξε αληθινά πρωτότυπη και εντυπωσιακή κάτω από την προσεγμένη καλλιτεχνική επιμέλεια της Άννας Μπιθικώτση. Ένας πραγματικός υμνικός μελωδισμός, που κατερχόμενος άνωθεν έπεσε ως δρόσος εξ ουρανού και δρόσισε, αγκάλιασε σφικτά και κράτησε ψηλά το ενδιαφέρον του κοινού. Φάνηκε καθαρά ότι οι συντελεστές τής βραδιάς δεν ζήτησαν να καταφύγουν στη λάμψη της ματαιότητας και τον κενό εντυπωσιασμό. Με τη φυσικότητα και τη βεβαιότητα των επιλογών τους απέφυγαν επιμελώς κάθε προσπάθεια ωραιοποίησης, προσεγγίζοντας περισσότερο την ουσία και την εσωτερική διαδρομή του λόγου και της μουσικής.

      Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η συγγραφέας, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της «δένει» πληγές με επιδέσμους ελπίδας και, σε πείσμα των καιρών, επιμένει να ονειρεύεται την ανατολή ενός καλύτερου κόσμου. Με φωνή που σπάει το φράγμα του ήχου, αντιδρά στις «ηνωμένες ληστείες» αγάπης, ονείρων και ρομαντισμού αρνούμενη να μετρά άπνοα κορμιά στο όνομα της ελευθερίας.

      Περιθάλπει την Ιδέα της πατρίδας, το μέλλον των παιδιών μας, τα θαύματα και τα τραύματα της ζωής, θετικές σκέψεις, νέες Ιθάκες, την ειρήνη των Ηπείρων, το χάδι της μάνας, του πατέρα τη φωνή, τις αποχρώσεις της Αγάπης, ανυπότακτες φωνές κι εκείνες τις παπαρούνες της ζωής που δεν μάτωσε…».

Άννα Μπιθικώτση- Σωτήρης Δογάνης

     Και πιο συγκεκριμένα- για την ιστορία της προχτεσινής βραδιάς- θαυμάσια αποσπάσματα του παρουσιαζόμενου βιβλίου αποδόθηκαν από την συγγραφέα Άννα Μπιθικώτση με μια έντονα δραματοποιημένη αφήγηση, με τη συνοδεία του πιάνου της soprano Κατερίνας Μεγάλου, που ανταποκρίθηκε απόλυτα στις απαιτήσεις τόσο του λόγου όσο και της μουσικής με αποτέλεσμα μια θαυμάσια και υπερδυναμική υποστήριξη. Ο λόγος της Άννας μελιστάλακτος, γεμάτος τρυφερότητα, αισθαντικότητα και αγάπη κατέληγε στα χείλη της τραγούδι, μουσική. Και με το όμορφο και πρωτότυπο αυτό τραγούδι της η συγγραφέας αναφέρθηκε και αγκάλιασε όλες τις αξίες της ζωής^. την αγάπη και την ανθρωπιά, τη θρησκεία και την πατρίδα, το παιδί, τη μάνα και τη γυναίκα, τον ήλιο της δικαιοσύνης, στεφανώνοντας την κάθε αξία και μ’ ένα τραγούδι σχετικό από το σύγχρονο έντεχνο ελαφρολαϊκό ρεπερτόριο, ερμηνευμένο από τους μεγάλους καλλιτέχνες της βραδιάς, τον Σωτήρη Δογάνη και τη σοπράνο Κατερίνα Μεγάλου.

      Τον καλό φίλο Σωτήρη Δογάνη με τη δυνατή, αγέρωχη και ομοιογενή φωνή του και την πηγαία εκείνη - για μας τους ρεθεμνιώτες, όπως τη νιώθουμε και την ακούμε μέσα μας-  αμόλυντη και καθάρια από τα ιερά και όσια τού τόπου μας κρητική αρχοντιά. Γιατί ναι από εκεί, από τις Αλώνες τού Ρεθύμνου γεμίζει το σταμνί του ο Σωτήρης, από την καθάρια Βρυσομάνα τής Ρίζας και από την άγια Πηγή στην αυλή τής εκκλησιάς τού χωριού του, τ’ Άι- Νούφρη, διατηρώντας, όπου κι αν βρεθεί, άσβεστο και θαλερό κι ακοίμητο το φως τής Κρητικής Ρίζας.

     Και τη θαυμάσια soprano Κατερίνα Μεγάλου, που στην προχτεσινή βραδιά λόγου και μουσικής έδειξε το σπάνιο της φωνής της διαμέτρημα. Οι φωνητικές της αρετές, όσο και η ξεχωριστή και σπάνια ευαισθησία της σε σχέση με το κείμενο, διασφάλισαν μιαν ιδιαίτερα λαμπερή, ανάλαφρη, φωτεινή κι ανεπιφύλακτα δυναμική ερμηνεία, που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό.

Άποψη του κοινού

    Σε κάθε περίπτωση η βραδιά κύλησε όμορφη, απολαυστική, γεμάτη χάρη και κομψότητα, κάτω από εκείνο το χαρακτηριστικό και όλως ιδιαίτερο και ιδιότυπο ύφος λόγου και μουσικής, μουσικής και λόγου, λόγου φωτεινού, ανάλαφρου και λαμπερού και ανεπιφύλακτα δυναμικού, συνοδευόμενου με ευαίσθητα καλλιτεχνικά βίντεο, με ορχηστρική μουσική και τραγούδια που εμπεριέχονται στο cd που συνοδεύει το βιβλίο και στα οποία μουσικά επενδύει ο Κώστας Νικολόπουλος.

     Ιδιαίτερα ξεχωριστές και οι ζωντανές έντεχνες ερμηνείες της βραδιάς (όπως τα τραγούδια «Μην τον ρωτάς τον ουρανό» του Μ. Χατζιδάκη, «Της δικαιοσύνης ήλιε μυστικέ» και «Άρνηση» του Μ. Θεοδωράκη), που έδωσαν τη δυνατότητα στο κοινό να περπατήσει μαζί με τους ερμηνευτές στον χώρο της μουσικής, να γνωρίσει και να αισθανθεί τις ομορφιές της και να ζήσει μια ανεπανάληπτα όμορφη βραδιά, που κινούνταν πέρα από τα βάρβαρα σχήματα λόγου και μουσικής, που, συνήθως, αντιπροσωπεύουν και χαρακτηρίζουν τις μέρες μας και κατακλυσμικά θολώνουν τον αξιολογικό ορίζοντα τής εποχής μας.

 Τα θερμά συγχαρητήριά μου σε όλους τους συντελεστές της βραδιάς^. στην Άννα, στον Σωτήρη και στην Κατερίνα.