Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Θεολόγου- συντ. Φιλολόγου Καθηγητή

www.ret-anadromes.blogspot.com 

Αυτές τις άγιες ημέρες τού Δεκαπενταύγουστου εορτάζουμε και τιμούμε τη θεία μνήμη τού "θανάτου" τής Θεοτόκου. Ο πιστός λαός μας εορτάζει και πανηγυρίζει τη θεία και ολόσωμη μετάστασή Της στους Ουρανούς, ως Βασίλισσας στα δεξιά τού Υιού και Θεού Της, του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

Σκληρός βέβαια ο θάνατος! Από την Ανάσταση, όμως, του Κυρίου και πέρα ο θάνατος νικήθηκε κατά κράτος, ο θάνατος έπαυσε να υπάρχει και να προκαλεί φρίκη και απόγνωση στον άνθρωπο. Και εάν για τους άλλους πιστούς ο θάνατος δεν είναι παρά ένα επεισόδιο τής ζωής, το αναπόφευκτο και μοιραίο τέλος τής ζωής, της δύναμης και του σωματικού κάλλους, τι κακό θα μπορούσε να είναι ο θάνατος για το σκεύος τής εκλογής τού Θεού, για την Υπεραγία Θεοτόκο; Γι αυτήν ο θάνατος είναι, χωρίς αμφιβολία, διάβαση και κλίμακα και γέφυρα από τα πρόσκαιρα και φθαρτά στα αιώνια και αθάνατα.

Ο θάνατος, λοιπόν, της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπως άλλωστε και του κάθε πιστού και αφοσιωμένου στον Θεό ανθρώπου, δεν πρέπει να λογίζεται ως θάνατος, αλλά ως ζωή αθάνατη και αιώνια^. "ο θάνατος αυτής ζωηφόρος, εις ουράνιον και αθάνατον ματαβιβάζων ζωήν", σημειώνει δοξαστικά ο Γρηγόριος ο Θεσσαλονίκης, ενώ ο ιερός Δαμασκηνός κατηγορηματικά θα συμπληρώσει^. "δεν θα ονομάσωμεν, Θεοτόκε, την ιεράν σου μετάστασιν θάνατον, αλλά μάλλον κοίμησιν ή εκδημίαν. Διότι ενώ παύεις να κατοικείς εις το σώμα, εγκαθιδρύεσαι εις τα ανώτερα, εις τον ουρανόν".

Και δίκαια! Γιατί η Παναγία ήταν η Κεχαριτωμένη Κόρη, η Παναγία Μητέρα τού Θεού, η ευλογημένη ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες τού κόσμου. Πώς ήταν, λοιπόν, δυνατόν γη και ουρανός να μη συγκινηθούν από την ένδοξη Κοίμησή Της;

Ευθύς, αμέσως, μετά από τον θάνατό της, κατά την Ιερή παράδοση τής Εκκλησίας μας, συγκεντρώνεται στην Αγία Σιών, στην ακρόπολη, στη Μητέρα αυτήν των ανά την Οικουμένη Εκκλησιών ό,τι εκλεκτό και άγιο είχε να παρουσιάσει ο τότε γνωστός κόσμος. Παραβρίσκονταν, δηλαδή, εκεί όλοι οι αξιωματούχοι τού πνευματικού ιδρύματος τής Αγίας τού Χριστού Εκκλησίας. Ήταν παρόντες εκεί "οι αυτόπτaι και του Λόγου θεράποντες", οι άγιοι Απόστολοι τού Χριστού, όπως μαρτυρεί σπουδαία και σημαντική παράδοση τής Εκκλησίας μας και την απηχεί ευρύτατα η θεία εκκλησιαστική της υμνωδία, όταν ψάλλει εκ μέρους τής Παρθενομήτορος: "Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα. Και συ Υιέ και Θεέ μου παράλαβέ μου το πνεύμα".  

Νεφέλες, τότε, σημειώνει με σεβασμό η όμορφη και συγκινητική τής Εκκλησίας μας Παράδοση, άρπαξαν τους Αποστόλους από τα πέρατα τού κόσμου- όπου ο καθένας έτυχε να βρίσκεται και να κηρύττει τον Λόγο τού Θεού την ώρα εκείνη- και τους μετέφεραν διαμιάς στο σπίτι τής Θεοτόκου. Αυτή τότε τους φανέρωσε την αιτία τής ξαφνικής τους συγκέντρωσης και τη θλίψη τους, όπως ήταν φυσικό, μητρικά ανέλαβε να παρηγορήσει. Έπειτα, αφού σήκωσε τα χέρια Της στον ουρανό, δεήθηκε για την ειρήνη τού σύμπαντος κόσμου και ευλόγησε τους Αποστόλους, παραδίνοντας την παναγία της ψυχή στα χέρια τού Υιού και Θεού Της, όπως πιστά αποδίδει το γεγονός αυτό και η σχετική ορθόδοξη αγιογραφική μας παράδοση. Οι Απόστολοι, στη συνέχεια, αφού σήκωσαν με ευλάβεια και πολλή λαμπαδηφορία την κλίνη τού θεοδόχου εκείνου σώματος και ψάλλοντας ύμνους επιταφίους το μετέφεραν στο μνήμα, ενώ ο Ιησούς Χριστός Τής χάρισε γλυκύτατη και ανέκφραστη μακαριότητα, φως άρρητο, ανεκλάλητα αγαθά, τέτοια που "οφθαλμός δεν είδε και ούς ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη". Γιατί είναι αξίωμα ηθικό και απαραβίαστο η λαμπρότητα τού ουρανού να ανήκει στους λαμπρούς ψυχικά και στους αγίους.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

ΕΝΑ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΜΕ ΥΨΗΛΕΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ

                                                                

Συναυλία Μουσικής Δωματίου

από το Μουσικό Καρπό και το Οdd Ensemble

ΕΝΑ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΜΕ ΥΨΗΛΕΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ 

       ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ

    www.ret-anadromes.blogspot.com 

Με μια εξαιρετική συναυλία εμπλουτίστηκε ευχάριστα το Μουσικό Καλοκαίρι της πόλης μας, την Τετάρτη 25-7-2012, στον αύλειο χώρο τού Παλαιοντολογικού Μουσείου, με φόντο υποβλητικό το τέμενος τού Βελή Πασά, θαυμάσια αναστηλωμένο στις μέρες μας και ανακαινισμένο, με τη μοναδική στο Ρέθυμνο σύνθεση τού θυρώματος του, τοσκανικού ρυθμού, με ζωφόρο σκαλισμένη και λεπτοδουλεμένη με φυτικές ανάγλυφες διακοσμήσεις κληματαριάς και ανθέων και δίπλα του ακριβώς ευθυτενή κι εντυπωσιακό τον παλαιότερο μιναρέ τού Ρεθύμνου, του έτους 1789.

Η προχθεσινή εκδήλωση υπήρξε καρπός εύχυμος τής αποτελεσματικής συνεργασίας δύο μουσικών σχημάτων τής πόλης μας^. τού Μουσικού Καρπού και τού κουιντέτου Οdd Ensemble, γνωστών και των δύο σχημάτων από τις επανειλημμένες μουσικές εμφανίσεις τους στο μουσικό στερέωμα τής πόλης μας.

Ο Μουσικός Καρπός ειδικότερα, με Πρόεδρό του τον γνωστό μουσικό και τρομπετίστα Αντώνη Μαυράκη, είναι ένας δημιουργικός πυρήνας πολιτιστικής δράσης στην πόλη μας, που στοχεύει στη μουσική και πνευματική ανάπτυξη των νέων ανθρώπων και στη δημιουργία, σε τοπικό επίπεδο, ενός ζωτικής σημασίας πνεύμονα τέχνης και πολιτισμού. Οι εκδηλώσεις του είναι πάντοτε υψηλών προδιαγραφών, που με πάθος αγκαλιάζουν οτιδήποτε αφορά στην εξέλιξη τής Μουσικής και Πολιτιστικής παιδείας και ανάπτυξης των πολιτών και μαθητών τής πόλης μας.

Το "Odd Ensemble", από την άλλη μεριά- γνωστό κι αυτό από τις τελευταίες πετυχημένες συναυλίες του- είναι το περίεργο, το παράξενο σύνολο. Γιατί, αν και η μουσική του αντλεί το υλικό της από το κλασικό ρεπερτόριο, όμως, η σύνθεση των οργάνων τού μουσικού αυτού συνόλου κάθε άλλο παρά σε κλασικά πρότυπα παραπέμπει. Θα την χαρακτηρίζαμε, αντίθετα, ως περίεργη, παράξενη ή, ακόμα, και ως ιδιόρρυθμη, στην οποία ανακατεύονται όλως διαφορετικά όργανα^. ξύλινα (φλάουτο, κλαρινέτο), χάλκινα (τρομπέτα, κόρνο) και έγχορδα (βιολοντσέλο).

Οι μουσικοί τού μουσικού συνόλου συνεργασίας, της παρουσιαζόμενης με το σημείωμά μας αυτό συναυλίας, σε κάθε όργανο αντίστοιχα, ήταν οι: Νίκη Καπετανάκη (φλάουτο), Βαγγέλης Παπαδάκης (κλαρινέτο), Αντώνης Μαυράκης (τρομπέτα), Θανάσης Παπαθανασίου (κόρνο) και Σπύρος Ραφτάκης (βιολοντσέλο).

Και είναι γεγονός ότι όλοι οι μουσικοί τού παραπάνω συνόλου στην εν λόγω συναυλία, βρέθηκαν σε μια από τις πιο κορυφαίες στιγμές της συνεργασίας τους, όπου η απόλυτη σύμπνοιά τους σε κάθε λεπτομέρεια τής παρτιτούρας αλλά και η αποτελεσματική άνεσή τους στις μεμονομένες συνεισφορές έδωσε, ομολογουμένως, τα πιο λαμπερά χρωματικά αποτελέσματα. Οι αναγνώσεις τους ήταν, πάντοτε, συνεπείς, επαρκείς και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Μεταξύ των άλλων ξεχωρίζω τα παρακάτω έργα:

1.                                G. Faure: Pavane (Διασκευή: Θανάση Παπαθανασίου) ένα μεγαλόπρεπο χορό τού 16^ου- 17^ου αιώνα (παβάνα),

2.                                       Ε. Grieg (1843- 1907): Peer Gynt, Suite No 1- Μorning (Διασκευή: Σπύρου Ραπτάκη), τη γνωστή γλυκερή και ευδιάθετη μελωδία, με τους χαρακτηριστικούς αδρούς τονισμούς στις επί μέρους μουσικές προτάσεις,

3.                                Nino Rota: Romeo and Juliet (Διασκευή: Θανάση Παπαθανασίου), ένα έργο γεμάτο ερωτική διάθεση και πλούσια γενναιοδωρία αισθημάτων,

4.                                P. Tchaikovsky (1849- 1893): Dance of the Sugar (Διασκευή: Σπύρου Ραφτάκη) με το εντυπωσιακό εδώ  στακάτο τού κλαρινέτου, 

και το Arabian Dance, σ’ ένα αργόσυρτο απαλό, χωρίς αποκορυφώσεις τεμπεραμέντο, με το φλάουτο στο χαρακτηριστικό ανατολίτικο ηχόχρωμα, που το παίρνει, στη συνέχεια, η τρομπέτα και το κλαρινέτο κάτω από το ρυθμικό μπάσο τού βιολοντσέλου,   

5.                                J. Strauss: Annen- Polka, op. 137 (Διασκευή: Βαγγέλης Παπαδάκης), μια ζωηρά εύθυμη βιεννέζικη μελωδία, με την εντυπωσιακά χαρακτηριστική «ψευδή λύση» στο τέλος της φράσης,

6.                                Carlos Gard: Por una Caveza (Διασκευή: Θανάσης Παπαθανασίου), ένα θαυμάσιο ταγκό όπου κυριαρχεί το λαμπερό ηχόχρωμα τής κορνέτας, «βασταζόμενο» απαλά από το γλυκερό ηχόχρωμα τού κλαρινέτου και τις ποικίλες διανθίσεις τού φλάουτου, κάτω από το μελωδικό μπάσο τού βιολοντσέλου.

7.                                Μίκη Θεοδωράκη: Όμορφη Πόλη και

8.                                Μάνου Χατζιδάκι: Χαμόγελο τής Τζοκόντας, μέσα από τον ήχο βασικά τού φλάουτου και τής τρομπέτας και το απαλό σόλο και τα χαρακτηριστικά στακάτο τού κλαρινέτου.

                                 

Όλα τα κομμάτια που ερμηνεύθηκαν αποδόθηκαν, ακόμα και στις απαιτητικότερες σελίδες της παρτιτούρας, με τελειότητα που εκπλήσσει. Η ποιότητα των ερμηνειών καθορίστηκε από την έμφυτη μουσικότητα των ερμηνευτών, που έδωσαν ένα αποτέλεσμα τελειότητας τόσο στο κρίσιμο για τα πνευστά μουσικά όργανα θέμα της αναπνοής, όσο και στον σαφή σχηματισμό των μουσικών φράσεων της παρτιτούρας, που, καθώς αρθρώνονταν με εντυπωσιακή ενάργεια και καθαρότητα προσέδιναν στην όλη παρτιτούρα μιαν εικόνα υπερδεξιοτεχνικής λαμπερότητας, παρά το γεγονός ότι οι ταχύτητες τής συγκεκριμένης παρτιτούρας ήταν ελάχιστες και οι ήχοι, γενικά, χαμηλοί, που πιότερο φαίνεται να επιζητούσαν να εξασφαλίσουν στο ακροατήριό τους την ήρεμη διάθεση μιας όμορφης καλοκαιρινής βραδιάς.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές τής προχτεσινής συναυλίας για την τόσο συμπαθητική παρουσία τους και την σαφώς και άκρως ευσυνείδητη ερμηνεία τους. Μας έδωσαν ένα αληθινό μάθημα σεβασμού τής μουσικής μελωδίας. Τους ανήκει, γι’ αυτό, ένα μεγάλο Μπράβο!!

"ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ"

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ  Γ. ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗ

          ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

                    Ι σ τ ο ρ ί α,  Ε κ π α ί δ ε υ σ η,  Λ ε ι τ ο υ ρ γ ί α

 [Εκδόσεις «ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΑΚΗ», Ρέθυμνο 2006, σχ. 8^ο (24Χ17), σσ. 103]  

           ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ 

Η Αστυνομική Σχολή Ρεθύμνου- πρώην παράρτημα Σχολής Οπλιτών Χωροφυλακής Κρήτης- αλλά και ο χώρος τον οποίο κατέλαβε η εν λόγω Σχολή, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη σύγχρονη Ιστορία τής πόλης μας. Με όλα αυτά ασχολείται στο βιβλίο του: «Αστυνομική Σχολή Ρεθύμνου, Ιστορία, Εκπαίδευση, Λειτουργία», ο κ. Εμμανουήλ Γ. Χαλκιαδάκης, υποψήφιος διδάκτωρ τής Ιστορίας, της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση και Καθηγητής τού Τμήματος Δοκίμων Αστυφυλάκων Ρεθύμνου.

Το υλικό που συγκέντρωσε ο εν λόγω ερευνητής αναφέρεται σε όλους τους σημαντικούς σταθμούς της Σχολής, που αποτελεί και το παλαιότερο από οκτώ, συνολικά, Τμήματα που λειτουργούν σήμερα στην Ελλάδα^. στη σύστασή της, στη συμβολή της στην άμυνα του Ρεθύμνου, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στους ηρωικά πεσόντες άνδρες της Χωροφυλακής κατά τη Μάχη της Κρήτης και κατά τη διάρκεια της Κατοχής- σημεία στα οποία εστιάζει με ιδιαίτερη έμφαση ο συγγραφέας- στα παρασκήνια της μεταφοράς της από τα Χανιά στο Ρέθυμνο, στο κτιριακό συγκρότημα που ήδη κατέχει και, γενικότερα, στη σχέση τής Σχολής με την πόλη μας, καθώς αποτελεί ένα αναπόσπαστο τμήμα της νεότερης Ιστορίας της. Γύρω από το τελευταίο θέμα οι πληροφορίες που ο συγγραφέας παραθέτει είναι ιδιαίτερα αξιόλογες και, σε κάποια σημεία τους, ίσως, και άγνωστες στους νεότερους Ρεθυμνιώτες. Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην εκπαίδευση και στο πρόγραμμα διδασκαλίας, στα ονόματα των αξιωματικών που υπηρέτησαν ως διοικητές και δίδονται πίνακες των ανά έτος αποφοιτούντων από τη Σχολή από το έτος 1951 μέχρι σήμερα.

Από τα παραπάνω θέματα ενδιαφέρον περικλείνει, για μας τους Ρεθυμνιώτες, η μεταφορά της Σχολής από τη Σούδα Χανίων στο Ρέθυμνο, τον Φεβρουάριο του 1951, μετά από έναν τιτάνιο αγώνα, στον οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν ο τότε Πρωθυπουργός αείμν. Σοφοκλής Βενιζέλος και, από τους Ρεθεμνιώτες, ο Περβολιανός Βουλευτής του νομού Ευάγγελος Δασκαλάκης, ο Ιωάννης Παπαζαχαρίου, ως Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ρεθύμνου, ο ταγματάρχης Χρήστος Τζιφάκης, ο Αναστάσιος Χομπίτης, Πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου και ο Παύλος Βαρδινογιάννης ως ιδιαίτερος Γραμματέας του Προέδρου της Κυβερνήσεως.

 Η εγκατάσταση της Σχολής κατέλαβε το κτιριακό συγκρότημα του παλιού Δημοτικού Νοσοκομείου (έκτασης 5.500 τ.μ.)- που λειτουργούσε αρχικά ως σανατόριο, παράρτημα του κρατικού Νοσοκομείου Ρεθύμνης- το γήπεδο του τέως Δημοτικού Γυμναστηρίου, στα βόρεια τού Δημοτικού Νοσοκομείου (έκτασης 3,100 τ.μ.), καθώς και το εκεί δημοτικό γήπεδο και τα οικήματα τής εν πολλοίς άγνωστης σε μας σήμερα Σχολής Οικοδόμων, η οποία ανήκε στο Εθνικό Ίδρυμα, υπό την προεδρία τού Βασιλιά και γι’ αυτό  προέκυψαν αρκετά προβλήματα μεταστέγασής της. Έτσι, συνολικά, τα παραχωρηθέντα στην Αστυνομική Σχολή ακίνητα ανήλθαν, μαζί με τα κτίσματα της Σχολής Οικοδόμων, στα 13.950 τ.μ. Λίγα χρόνια αργότερα το Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνου ενέκρινε τη δωρεάν παραχώρηση των ακινήτων, στα οποία ήταν ήδη εγκατεστημένη η Σχολή, με το σκεπτικό ότι η Σχολή συμβάλλει ουσιαστικά στην οικονομική και κοινωνική ζωή τού τόπου.

Έτσι, όπως είδαμε, η Αστυνομική Σχολή Ρεθύμνου εγκαταστάθηκε σε κτίρια μεγάλης ιστορικής σημασίας για την πόλη του Ρεθύμνου, όπως το Δημοτικό Νοσοκομείο, που είχε κατασκευαστεί και ολοκληρωθεί κατά την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας, στα 1897, από τους Ρώσους του Συνταγματάρχη  Θεοδώρου ντε Χιοστάκ, που διοίκησαν, με αρκετά έργα κοινωνικής και οικονομικής ευποιίας, προσωρινά το Ρέθυμνο με εντολή των Μεγάλων Δυνάμεων, σχεδόν μέχρι το έτος 1909 και όταν ακόμα τον Δεκέμβριο του 1898 είχε αναλάβει ο Πρίγκηπας Γεώργιος Ύπατος Αρμοστής της Κρητικής Πολιτείας.

Αλλά δεν είναι μόνο τα κτίρια που κλείνουν μια μεγάλη, ιστορικής σημασίας, σελίδα της πόλης τού Ρεθύμνου^. είναι και η πολεμική δράση τής Σχολής Χωροφυλακής, που έγραψε μια νέα σελίδα δόξας και τιμής κατά τη μάχη της Κρήτης στο Ρέθυμνο, που ως γνωστόν αποτέλεσε ένα από τα τρία μέτωπα επίθεσης των Γερμανών αλεξιπτωτιστών.

Για το μοναδικό ελεύθερο ελληνικό έδαφος που απέμενε στις αρχές Μαΐου 1941, την Κρήτη, και τις εκεί προσπάθειες ανασυγκρότησης της κρατικής μηχανής, ο ρόλος της Χωροφυλακής βρέθηκε απόλυτα αναβαθμισμένος. Η ελληνική Κυβέρνηση, ήδη από τον Φεβρουάριο τού 1941, είχε αποφασίσει να κατατάξει στη Χωροφυλακή σημαντικό αριθμό νέων, για να ισχυροποιήσει τις δυνάμεις τού εσωτερικού και, καθώς η κατάσταση στη χερσαία Ελλάδα χειροτέρευε, προσανατολίστηκαν στην Κρήτη και σε άλλες μονάδες Χωροφυλακής. Η πρόσκληση ήταν αθρόα και σχηματίστηκαν επτά λόχοι νέων, οι οποίοι τέθηκαν υπό τις διαταγές τού ταγματάρχη Χωροφυλακής Χανίων Ιακώβου Χανιώτη και την 8^η Απριλίου 1941 μεταφέρθηκαν στη Σούδα και από εκεί πεζοί στο Ρέθυμνο.

Το τάγμα Χωροφυλακής αποτελούνταν από νεοσύλλεκτους και νεαρούς αγύμναστους και αστράτευτους δόκιμους χωροφύλακες, οι οποίοι είχαν σταλεί στην Κρήτη για επαγγελματική εκπαίδευση, μακριά από τους βομβαρδισμούς και υπό τον τύπο Παραρτήματος της Σχολής Χωροφυλακής Αθηνών. Εκτός, πάντως, από τη φανερή αυτήν αιτιολογία και κατόπιν εμπιστευτικής εντολής του υφυπουργού Ασφαλείας, οι νεοσύλλεκτοι χωροφύλακες όφειλαν να λάβουν και στρατιωτική εκπαίδευση, για να χρησιμεύσουν ως στρατιωτική δύναμη^. εν τούτοις η εκπαίδευσή τους υπήρξε μηδαμινή.

Το απόγευμα της 20^ης Μαΐου 1940 άρχισαν να πέφτουν βροχή οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές στην περιοχή τού Ρεθύμνου. Την υπεράσπιση τού τομέα τού Ρεθύμνου είχε αναλάβει ο Αυστραλός αντισυνταγματάρχης Ίαν Κάμπελ, που, με τη σειρά του, εμπιστεύθηκε την υπεράσπιση τής πόλης στους άνδρες τής Χωροφυλακής. Και είναι «τοις πάσι» γνωστή η ηρωική άμυνα που επέδειξαν, τη δύσκολη εκείνη στιγμή, οι δόκιμοι χωροφύλακες του Ρεθύμνου. Φημολογείται μάλιστα για την ανδρεία τους και το εξής επεισόδιο με τον ταγματάρχη Χρήστο Τζιφάκη- συγγενή της μάμμης μου εκ μητρός, Μαρίας Τζιφάκη, από τον Πρινέ- ο οποίος λέγεται ότι όταν κάποια στιγμή άνοιξε τη φυσιγγιοθήκη κάποιου δόκιμου χωροφύλακα και την βρήκε να περιέχει δύο μόνο φυσίγγια- ενώ, σύμφωνα με τη διαταγή, προϋπόθεση συμμετοχής στην επίθεση ήταν η κατοχή από κάθε δόκιμο τουλάχιστον δέκα φυσιγγίων- τον απέτρεψε να συμμετάσχει στην επιχείρηση. Τότε, ο χωροφύλακας εμμένοντας στη συμμετοχή του φέρεται ότι του απάντησε: «Κύριε ταγματάρχα, είναι αλήθεια ότι στη φυσιγγιοθήκη μου έχω δύο μόνο φυσίγγια, αλλά μέσα σ’ αυτά έχω βάλει και την ίδια την ψυχή μου!…». Και όπως σημειώνει ο συγγραφέας κ. Χαλκιαδάκης, ανεξάρτητα από την  αληθοφάνεια του παρόντος περιστατικού, οι δόκιμοι ανάγκασαν τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν τις προχωρημένες θέσεις τους και να περιοριστούν στον περίβολο τής εκκλησίας τού αγίου Γεωργίου. Η δύναμη τής  Χωροφυλακής διαλύθηκε κατά την ημέρα εισόδου των Γερμανών στο Ρέθυμνο. Οι αιχμάλωτοι άνδρες φυλακίστηκαν αρχικά στο Γυμνάσιο Αρρένων τής πόλης μας, όπου και υπέστησαν σκληρά βασανιστήρια.

Αλλά εμείς σταματάμε στο σημείο αυτό την παρουσίαση τού εξαίρετου αυτού βιβλίου. Με τα παρατεθέντα στοιχεία θελήσαμε να παρουσιάσουμε μόνο ό τι αφορά στην ιστορικότητα τόσο τού χώρου, όπου αναπτύχθηκε στη συνέχεια η Σχολή, όσο και της πολεμικής δράσης και συμβολής των ανδρών της, με το υψηλό και γενναίο φρόνημα, στις επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θεωρούμε, λοιπόν, εξαιρετικά σπουδαίο για την Τοπική Ιστορία το σύγγραμμα αυτό του εκλεκτού φίλου κ. Εμμ. Χαλκιαδάκη και λυπούμαστε που εκδόθηκαν μόνο πεντακόσια αντίτυπα, οπωσδήποτε πολύ λίγα, για να καλύψουν τις ανάγκες τού αναγνωστικού κοινού της πόλης μας. Πιστεύουμε, γι’ αυτό, ότι πολύ σύντομα θα απαιτηθεί μια νέα έκδοση αυτού.

Θεωρούμε, τέλος, ότι όλοι οι συντελεστές του παρουσιαζόμενου σήμερα για την Αστυνομική Σχολή Ρεθύμνου βιβλίου, είναι άξιοι τού «δικαίου επαίνου» αλλά και της αγάπης όλων μας για τη μεγάλη τους προσφορά στον τόπο^. ο σημερινός Διοικητής της Σχολής κ. Ματθαίος Πίτερης, αστυνομικός υποδιευθυντής, που είχε τη λαμπρή πρωτοβουλία να εκδοθεί η Ιστορία τού Τμήματος Δοκίμων Αστυφυλάκων Ρεθύμνου και ο οποίος- όπως εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε- βρήκε και ανέθεσε στο αρμοδιότερο προς τούτο πρόσωπο το βαρύ έργο τής συγγραφής. Η Νομαρχιακή Σύμβουλος κ. Ελισάβετ Καλιτσουνάκη- Πίτερη, που στήριξε οικονομικά την έκδοση και ιδιαίτερα ο συγγραφέας της Ηρακλειώτης Ιστορικός κ. Εμμανουήλ Γ. Χαλκιαδάκης, ο οποίος με θρησκευτική, τώντις, ευλάβεια πήρε στα χέρια του ένα σημαντικό κομμάτι της τοπικής μας Ιστορίας, προβληματίστηκε γόνιμα γύρω από αυτό, το ερεύνησε με σύστημα και υπευθυνότητα και, καίτοι νεότατος στην ηλικία, με πλούτο εμπειρίας και γνώσης το κατέγραψε μεταδίδοντάς μας σήμερα τόσο πολύτιμες ιστορικές γνώσεις γύρω αυτό. Όλους θερμά και από καρδιάς τους ευχαριστούμε. 

ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΝΕΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

                  ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΝΕΩΝ                       

              ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ

                                             ΔΗΜΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων τής Δημοτικής Φιλαρμονικής Δήμου Ρεθύμνου, υπό τη στιβαρή καθοδήγηση του μαέστρου της Ρίνο Χριστ, συχνά μας εκπλήσσει ευχάριστα με τις πρωτοβουλίες και τις καλλιτεχνικές παραγωγές της. Με την τελευταία της συναυλία, το Σάββατο 30 Ιουνίου, στην Αίθουσα τού Ελληνικού Ωδείου (τζαμί Νεραντζές), η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων τού Δήμου Ρεθύμνου προτίμησε ένα ταξίδι σε ένα ποικίλο μουσικό πρόγραμμα, που να ικανοποιεί όλα τα γούστα μουσικής ακρόασης, ξεκινώντας από το κλασικό ρεπερτόριο (Handel: Μουσική των Νερών, Hayden: Το κοντσέρτο για Πιάνο και Ορχήστρα, σε σολ, μέρος 1^ο, Tchaikovsky: Λίμνη των Κύκνων), συνεχίζοντας με σύγχρονη κλασική μουσική (Shostakovich, Βαλς αρ. 2, Willem Wander van Nieuwkerk, The Party κ.λπ.) και ολοκληρώνοντας με κομμάτια από τα παγκοσμίου φήμης αγγλικά ρόκ συγκροτήματα Doors, Beatles, Stones κ.λπ, ενώ θαυμάσιες νότες στο πρόγραμμα αποτέλεσαν και τα κομμάτια Κοντσέρτο για ηλεκτρική κιθάρα και Ορχήστρα, μέρος 2^ο τού δικού μας Θανάση Παπαθανασίου και βέβαια ο εύθυμος και ρυθμικός Τσάμικος τού Μ. Χατζιδάκη.

 Όλες οι ενορχηστρώσεις και προσαρμογές έγιναν από τον αρχιμουσικό Ρίνο Χρίστ, ο οποίος πρότεινε, περαιτέρω, προς το πολυπληθές φιλόμουσο κοινό και θαυμάσια ενημερωτικά επί των ερμηνευομένων κομματιών σχόλια, ενώ η προσαρμογή των μουσικών έργων για τη Συμφωνική Ορχήστρα τού Δήμου Ρεθύμνου έγινε από τον Θανάση Παπαθανασίου.    

Το ορχηστρικό σύνολο είναι γεγονός ότι έδειξε αμέσως την ποιότητά του, με τον καλλιεργημένο του ήχο και τις μεγάλες εκφραστικές του δυνατότητες. Αφού οι νεαροί μουσικοί ξεπέρασαν τις πρώτες διστακτικές διατυπώσεις, κυριολεκτικά ξάφνιασαν το κοινό με μια συναρπαστική για την ηλικία τους ανάγνωση, γεμάτη μουσική εκφραστικότητα, δύναμη και λυρισμό.

Έτσι, από τη μεγαλειώδη συναυλία τού Σαββάτου μπορούμε, με το σημείωμά μας αυτό, να ξεχωρίσουμε το Κοντσέρτο για Πιάνο και Ορχήστρα σε σολ, μέρος 1^ο, τού Hayden, ένα κομμάτι ιδιαίτερα δύσκολο και  απαιτητικό, στο οποίο πραγματικά εξέπληξε ως σολίστ η δεκάχρονη, μόλις, πιανίστρια Ναταλία Μπακάκου, πολλά υποσχόμενη στον χώρο τής μουσικής. Ο συγχρονισμός της με την ορχήστρα ήταν πολύ καλός, ενώ με επιτυχία απέδωσε και τις γρήγορες ταχύτητες τού έργου.

Στην αρ. 10 σκηνή τής Λίμνης των Κύκνων ξάφνιασε ευχάριστα το σόλο κλαρινέτο τού Γιώργου Αγρυμάκι, με το απαλό ηχόχρωμά του, ενώ στον Ναπολιτάνικο χορό της Λίμνης των Κύκνων άστραψε το χάλκινο τής τρομπέτας τού Αντώνη Μαυράκη, αέρινο, δεξιοτεχνικά ακριβές, στυλιστικά προσεγμένο, διάφανο, καθαρό, δυναμικό που προσδιόρισε συνολικά το πνεύμα της διαχρονικής μουσικής ερμηνείας.

Ξεχωρίζουμε, επίσης, το 2^ο Βάλς του Σοστακόβιτς, ένα λαμπερό και φωτεινό κομμάτι, στο οποίο η απόδοση τού ρυθμικού στοιχείου έγινε με ξεχωριστό πάθος και λυρισμό, μέσα από ένα παλμό διαρκώς κυμαινόμενο και αναπροσαρμοζόμενο, που έδινε βέβαιη πλαστικότητα στη μουσική, ωθώντας την προς τα εμπρός με τον τρόπο ενός κινούμενου ζωντανού οργανισμού. Νότα ξεχωριστή στο κομμάτι αυτό και το ρυθμικό, βαθιά λικνιστικό σαξόφωνο άλτο τού Μιχ. Τσακάλη και το θαυμάσιο «πιτσικάτο» των εγχόρδων τής Ορχήστρας.

Τέλος, στο δεύτερο μέρος τού Προγράμματος, με τα παγκοσμίου φήμης αγγλικά ρόκ συγκροτήματα, διέπρεψε γενναιόδωρα η φωνή τού Νίκου Μαρκαντώνη και τα φωνητικά των Ντίνας Φραντζεσκάκη και Σταυρωτής Βουμβουλάκη. Ο Νίκος Μαρκαντώνης έδειξε να διαθέτει ξεχωριστή οικειότητα και με το είδος αυτό τής μουσικής, προτείνοντας στο κοινό μια φωνή ιδιαίτερα γεμάτη, άνετη, εύηχη και μεστή, όπως, επίσης, και καλαίσθητα φραστική, χωρίς προβλήματα στις υψηλές και μεσαίες περιοχές.

Σε κάθε περίπτωση η βραδιά κύλησε όμορφη, απολαυστική, ανάλαφρη, γεμάτη χάρη και κομψότητα και συνέβαλε αποφασιστικά στην ποιότητα και την προβολή τής ηχητικής εικόνας. Οι ερμηνευτές αποδείχτηκαν άριστα εξοικειωμένοι με τη συγκεκριμένη κουλτούρα. Γι’ αυτό και ερμήνευσαν την προταθείσα μουσική με μοναδική τέχνη που συνάρπασε το κοινό και διασφάλισε την ποιότητα τού αποτελέσματος.

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ: «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ

                        «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»
               (Μια εκπληκτική παράσταση από τους μαθητές τού 1ου Γυμνασίου)

     Αληθινή έκπληξη στάθηκε για όσους γονείς, φίλους, καθηγητές και μαθητές παρακολούθησαν τη σπαρταριστή και γεμάτη κοινωνικά μηνύματα σάτιρα τού νομπελίστα λογοτέχνη Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω» (1974), από τη Θεατρική Ομάδα τού 1ου Γυμνασίου, την Κυριακή 24 Ιουνίου 2012, στην εσωτερική αυλή τού Σχολείου. Μια θεατρική σάτιρα επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, καθώς είναι εμπνευσμένη από την απελπισία τού καταναλωτικού κοινού μπροστά στις παράλογες αυξήσεις τής αγοράς και την οικονομική κρίση.

     Πολύ έξυπνη, λοιπόν, η επιλογή του έργου, ενώ άξια συγχαρητηρίων είναι και η ερμηνεία των μαθητών, που έπαιξαν κυριολεκτικά συνεπαρμένοι σαν επαγγελματίες ηθοποιοί! Η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα τού 1ου Γυμνασίου χρόνια τώρα ανανεώνεται από νέα ταλέντα και παρουσιάζει συστηματικά σοβαρές θεατρικές επιτυχίες γνωστών θεατρικών συγγραφέων, με έργα παιδαγωγικού και κοινωνικού βάθους, που μεταφέρουν με τη σειρά τους στα παιδιά εμπειρίες ζωής, τα ωριμάζουν πνευματικά και τα εισάγουν στη ζωή και τα προβλήματά της.

      Κεντρικός πυρήνας στον χώρο αυτόν τού θεάτρου η φιλόλογος Καθηγήτρια τού σχολείου κ. Ειρήνη Παπατριανταφύλλου, που με αληθινό μεράκι, έμπνευση και ευαισθησία τα τελευταία χρόνια ασχολείται, εμψυχώνει και καθοδηγεί τα παιδιά στη μύηση και καλλιέργεια των δυνατοτήτων τους στον σπουδαίο αυτόν χώρο τής θεατρικής τέχνης και της ζωής, γιατί άσκηση και στάση ζωής είναι, ασφαλώς, και το θεατρικό παιγνίδι. Με τη στάση της αυτήν η συνάδελφος- αλλά και το επιτελείο Καθηγητών που την πλαισίωσε- απέδειξαν περίτρανα ότι οι Καθηγητές στέκονται πάνω από τα σοβαρά προβλήματα των ημερών μας, προσφέροντας γενναιόδωρα από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους ως αληθινοί λειτουργοί και μυσταγωγοί τής Παιδείας τού Έθνους.

    Ο Ντάριο Φο (24 Μαρτίου 1926- ) είναι Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, συνθέτης και θεατρικός σκηνοθέτης. Το 1997 πήρε βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Στα έργα του έχει ασκήσει κριτική, μεταξύ άλλων, στην πολιτική τής Καθολικής Εκκλησίας, τις πολιτικές δολοφονίες, το οργανωμένο έγκλημα, την πολιτική διαφθορά και το Μεσανατολικό. Έργα του: Μίστερ Μπούφο (1969), Η Ιστορία μιας Τίγρης κι Άλλες Ιστορίες (1978), Η Όπερα τού Ζητιάνου (1981), Μια Μάνα (1982) κ.ά.

      Το έργο του «Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω» είναι απόρροια των κινημάτων διαμαρτυρίας τής δεκαετίας τού ’70, με την προηγούμενη (γνωστή και ως πετρελαϊκή) κρίση. Είναι μια κωμωδία εμπνευσμένη από την απελπισία τού καταναλωτικού κοινού μπροστά στις παράλογες αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων τής αγοράς, την οικονομική κρίση και την επανάσταση των απλών ανθρώπων, των εργατών, όταν η ακρίβεια έχει φτάσει πια στο απροχώρητο, όταν μαζικές απολύσεις ή μειώσεις ωραρίου και αμοιβών έχουν γίνει καθημερινές, η ζωή έχει καταστεί δυσκολότερη από ποτέ, και εκ των πραγμάτων αναγκάζονται ο ένας μετά τον άλλο οι ήρωες τού έργου να υψώσουν το ανάστημά τους και φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στην μελανή κατάσταση που ολοζώντανη διαγράφεται μπροστά τους. Πρόκειται για μια φάρσα για το κίνημα αυτοδιαχείρισης, όπου γυναίκες (και άντρες) παίρνουν ό,τι θέλουν από την αγορά, πληρώνοντας μόνο ό,τι μπορούν.

      Το έργο έχει παιχτεί και παίζεται συνεχώς από θιάσους σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Είναι ένα έργο εντυπωσιακό για τους ευφυέστατους διαλόγους, την ευρηματικότητα και την καταπληκτική επικαιρότητά του και γι’ αυτό και η λαμπερή, όπως ήδη σημειώσαμε, θητεία του στην πανελλήνια θεατρική σκηνή. Σήμερα- ύστερα και από την εξαιρετικά πετυχημένη διασκευή τής εμψυχώτριας Καθηγήτριας αλλά και αυτών των ίδιων των παιδιών τού 1ου Γυμνασίου, που καθημερινά ζουν κάτω από τον ορυμαγδό των ειδησεογραφικών καναλιών την αιχμηρότητα των προβλημάτων- σήμερα, λέγω, το συγκεκριμένο έργο ξαναπαρουσιάζεται περισσότερο επίκαιρο από κάθε άλλη φορά.

      Η πολυμελής θεατρική ομάδα των παιδιών τού 1ου Γυμνασίου ευτύχησε να δουλέψει με ένα εξαιρετικό κείμενο, πολύ δυνατό, έξυπνο και ζωντανό. Τα παιδιά φάνηκε ότι αγάπησαν το έργο βαθιά και του έδωσαν ζωή από τη ζωή τους, πνοή και συναισθήματα από το συναισθήματά τους. Το έκαναν κυριολεκτικά να μιλήσει. Κάθε ηθοποιός είναι μια προσωπικότητα με τις εμπειρίες του και τα βιώματά του. Κάθε ρόλος φανερώνει ένα κομμάτι τού εαυτού μας, ξεκλειδώνει πράγματα από την ψυχή μας και τα φέρνει έξω στο φως. Και αυτό έκαναν και τα παιδιά μας που μετείχαν «ψυχή τε και σώματι» στα διαδραματιζόμενα, με μια σωστή όσο και εντυπωσιακά περίπλοκη και ρεαλιστική ανασύνταξη μέσα στον σκηνικό

χώρο, μέσα από σόλο, ντουέτα, τρίο και ομαδικά μέρη σε μιαν αδιάκοπη διαδοχή κίνησης και ακινησίας, που μαζί με τα πλούσια σκηνικά, θύμιζε μιαν εξακολουθητική ροή οπτικοκινητικής ενέργειας. Το παίξιμο τους ιδιαίτερα τεχνικό, χαριτωμένο, με έντονα παιγνιώδη διάθεση, χάρισε στο πολυπληθές κοινό μιαν ιδιαίτερα ευχάριστη και ευφρόσυνη ατμόσφαιρα, για να απολαύσουν, στη συνέχεια τής βραδιάς, και τον πλουσιότατο μπουφέ που ακολούθησε, τη μουσική, τον χορό και την παράλληλη προβολή εικόνων από τις πολλές και ενδιαφέρουσες δραστηριότητες και τις εκδρομές τού σχολείου. Όμορφη και συγκινητική νότα και η βράβευση, την ίδια βραδιά, του Επιστάτη κ. Αντώνη Χαροκόπου, για την εικοσιτετραετή- πέραν από τα καθαρά υπηρεσιακά του καθήκοντα- προσφορά του στο σχολείο.

     Αξίζει για την ιστορία στο σημείο αυτό να σημειώσουμε τους μαθητές που συμμετεί

χαν στην παράσταση αυτήν, να τους συγχαρούμε έναν- έναν ξεχωριστά για το ταλέντο τους και να τους ευχηθούμε «καλή συνέχεια» στο Λύκειο, αλλά και τους λοιπούς Καθηγητές που συντέλεσαν στην υλοποίηση αυτής τής όμορφης θεατρικής βραδιάς και βέβαια τον ακούραστο Διευθυντή τού 1ου Γυμνασίου κ. Μανόλη Ζαχαριουδάκη, τον κεντρικό μοχλό και συντονιστή τού όλου Προγράμματος.

Οι μαθητές με τη σειρά εμφάνισής τους είναι:

Γαγάνη Εύα (που παρουσίασε κι ένα εξαιρετικό ταλέντο): Αντωνία α΄

Μανουσογιωργάκη Αγγελική: Μαργαρίτα α΄

Ουρανός Γιάννης (μπράβο, επίσης, Γιάννη, για το ωραίο ταλέντο σου): Τζοβάνι α΄

Δρακάκη Πηνελόπη, Παπαδοπούλου Σοφία, Νικηφόρου Αγάπη: Αστυνομικοί

Γαβαλά Μαρία, Κουτσιπετσίδου Σπυριδούλα: καραμπινιέροι

Ευαγγελιδάκης Παναγιώτης: Λουίτζι β΄

Ρόμπολα Ασπασία: Αντωνία β΄

Ψυχούλα Ανδριάνα: Μαργαρίτα β΄

Τζανιδάκης Σήφης: Λουίτζι β΄

Παπαδόπουλος Μανόλης: Τζοβάνι β΄

Νικηφόρου Αγάπη, Σπυρλιδάκη Βαγγελιώ, Ουρανού Εύη: Αστυνομικοί

Αλεβυζάκη Ευτυχία, Ποθουλάκη Κατερίνα, Παναγιωτάκη Εύα: Καραμπινιέροι

Μαρκάκη Ειρήνη, Ποθουλάκη Ναταλία, Αγγελάκη Αντωνία, Κυριακάκη Φλώρα: νεκροθάφτες

Αρχοντάκη Ασημίνα: γιαγιά

Και, ακόμα, οι λοιποί καθηγητές που συνέβαλαν στο ανέβασμα τής εν λόγω παράστασης:

Μαρία Μιχάλη: σκηνοθεσία

Αλέξανδρος Τσίντζος: σκηνικά και αφίσα

και Αντώνης Χαροκόπος (επιστάτης): τεχνική υποστήριξη

Ένα μεγάλο Μπράβο σε όλους!!

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΒΙΜΕΛΕΧ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΕΜΜ. ΣΤΙΒΑΚΤΑΚΗΣ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΒΙΜΕΛΕΧ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

[Έκδοση «Ι. Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας», Ιεράπετρα 2011, σχ. 8^ο (24Χ17), σσ. 278]

ΚΩΣΤΗ ΗΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Επάξια επαίνων και πολλών ευχαριστιών είναι η εργώδης και δημιουργική προσπάθεια που χρόνια τώρα καταβάλλει ο κ. Αντώνης Εμμ. Στιβακτάκης- φωτεινός και ακάματος δάσκαλος και συγγραφέας, από το Ηράκλειο και γαμπρός Αϊβασιλειώτης- να συγκεντρώσει και καταγράψει τον βίο και την πολιτεία όλων εν γένει των Κρητών μοναχών και Αγιορειτών Πατέρων, που μετέβησαν από την Κρήτη στο αγιώνυμο Όρος και μόνασαν εκεί με αξιότητα και καινότητα ζωής.

Μια νέα έκδοση τού παραπάνω φίλου συγγραφέα έφτασε πρόσφατα στα χέρια μου, ευγενική προσφορά τού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγενίου, με τον τίτλο «Γέροντας Αβιμέλεχ ο Αγιορείτης» και αφορά σ’ έναν ακόμη Κρητικό Αγιορείτη μοναχό, τον Αβιμέλεχ τον Μικραγιαννανίτη. Πρόκειται για δεύτερη έκδοση, σαφώς βελτιωμένη και επαυξημένη, που προσμετρά υπερδιπλάσιες σελίδες από την πρώτη- που έφερε τον παρεμφερή τίτλο: «Γέρων Αβιμέλεχ Μοναχός»- και είχεν εκδοθεί, το έτος 2000, από το Ίδρυμα Παναγία η Ακρωτηριανή, της Ιεράς, και πάλιν, Μητροπόλεως Ιεαραπύτνης και Σητείας. Και οι δύο εκδόσεις δεόντως προλογίζονται από τον σεπτό προκαθήμενο τής εν λόγω Μητροπόλεως κ. Ευγένιο.

Σήμερα η επανέκδοση τού βιβλίου με υποδειγματικό και λεπτομερειακό τρόπο μυσταγωγεί και εξυψώνει τον αναγνώστη του στα αιθέρια ύψη τής Ορθοδόξου πνευματικότητας, που ο συγκεκριμένος μοναχός ευτύχισε να ανέλθει με την επιμονή και υπομονή τής άσκησής του, αναδεικνυόμενος σε πολυτίμητο αδάμαντα τής Αθωνικής μοναχικής Πολιτείας.

Και πιο συγκεκριμένα^. ο αοίδιμος Γέροντας Αβιμέλεχ- κατά κόσμον Γεράσιμος Μπονάκης- γεννήθηκε το έτος 1873 στο Μπρόσνερο τού νομού Χανίων και κοιμήθηκε τον ύπνο των δικαίων ανανεωμένος και εξαϋλωμένος από την πνευματική, στο χαριτόβρυτο και λουλουδιασμένο «τής Παναγίας Περιβόλι», δρόσο το έτος 1965, σχεδόν εκατοντούτης. Έφθασε, μόλις μέχρι την τετάρτη τάξη τού τότε Δημοτικού Σχολείου. Στη συνέχεια, άρχισε να μαθαίνει δίπλα σε κάποιο θείο του την τέχνη τού τερζή (του ράπτη, δηλαδή, Κρητικών ενδυμάτων), που, όμως, τον άφηνε εντελώς αδιάφορο, γιατί από αυτήν, ακόμα, την πρώτη τρυφερή του ηλικία η καρδιά του είχε τρωθεί βαθύτατα από τα βέλη τού θείου έρωτα και μοναδική του επιθυμία ήταν να φύγει από το χωριό του και να γίνει αναχωρητής στην αθωνική πολιτεία, αφιερώνοντας το είναι του στην αδιάλειπτη προσευχή, την άσκηση και τη νηστεία.

Και πραγματικά, νεότατος- ήταν μόλις 17 ετών- το έτος 1890 αναχώρησε για το Άγιον Όρος ως δόκιμος μοναχός στο κελλί τού Τιμίου Σταυρού, στα ενδότερα τής Αθωνικής Πολιτείας, σε απόσταση 45΄ από την Κερασιά, στο μονοπάτι που οδηγεί προς τα Καυσοκαλύβια, ενώ μετά μια εξαετία, το έτος 1896, ο Γέροντας Αβιμέλεχ θα αποσυρθεί ακόμα πιο βαθιά στην Αθωνική έρημο, στη Σκήτη τού Αγίου Βασιλείου, στο πτωχοκομείο τής ερήμου τού Άθω, επιποθώντας ακόμα περισσότερη ησυχία για άσκηση και προσευχή. Στο τέλος, θα τον δεχτεί οριστικά η Αγία Άννα και για τούτο Μικραγιαννανίτης, έκτοτε, θα αποκληθεί.

Ο Γέρων Αβιμέλεχ μέσα από συνεχείς πνευματικές αναβάσεις και εξαντλητικούς αγώνες εσωτερικής κάθαρσης και ακτινοβολίας έφθασε στο δυσανάβατο ύψος των νηπτικών Πατέρων τής Εκκλησίας και απέκτησε το θείο χάρισμα τής προορατικότητας, που, θεολογικά, ορίζεται ως η δύναμη που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο τής προσευχής και τής ταπείνωσης να διασχίζει με το βλέμμα του τα βάθη τής ανθρώπινης καρδιάς και να προβλέπει το αόρατο μέλλον ή να διαβάζει τις μυστικές ανθρώπινες σκέψεις.

Η αγιότητα τού βίου του τον κατέστησε ευρύτατα γνωστό και έξω από το Άγιον Όρος και πλήθη προσκυνητών συνέρρεαν καθημερινά στο κελλάκι του, για να ακούσουν από το στόμα του λόγο θείας σοφίας και παρηγορίας. Ταυτόχρονα, αξιώθηκε τής φιλίας εκλεκτών ανδρών τής εποχής του, που η πνευματικότητα και αγιότητα τής ζωής τους είχε ανέλθει σε δυσανάβατα ύψη, όπως του αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, των δύο Αλεξάνδρων- Παπαδιαμάντη και Μωραϊτίδη- του Φιλόθεου Ζερβάκου, καθηγουμένου τής Ι. Μονής Λογγοβάρδας, Πάρου και του αγαθότατου και ανεξίκακου εκείνου Γέροντα Λευίτη, του παπά- Νικόλα Πλανά, που και αυτός πρόσφατα ανακηρύχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε άγιο τής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όλοι οι παραπάνω στην αλληλογραφία ή στον λόγο τους με άλλους μιλούσαν, πάντοτε, ευφήμως και με ιδιαίτερο θαυμασμό για τη θεία σοφία και την πνευματικότητα τού μεγάλου ασκητή τής αθωνικής ερήμου, Αβιμέλεχ. Ο άγιος Νεκτάριος, μάλιστα, τον καλούσε τακτικά στην Αίγινα, στο μοναστήρι τής Αγίας Τριάδος, για ν’ απευθύνει λόγο στις υπ’ αυτόν μοναχές και ο Γέροντας τού έλεγε χαριέντως: «Μα πώς είναι δυνατόν Άγιε Δέσποτα να καλείτε έναν απλό και αγράμματο μοναχό να κάνει τον δάσκαλο στις μοναχές;». Και ο άγιος Νεκτάριος, τότε, συγκαταβατικά τού ανταπαντούσε: «Ναι! εμείς, γέροντα Αβιμέλεχ, έχουμε τη θεωρία, ενώ εσείς έχετε την πράξη και αυτό είναι που αξίζει περισσότερο!».

Τόσον η έρημος τού Άθω και η μελέτη των Αγίων Γραφών και των Πατέρων τής Εκκλησίας πλήρωσαν τον Γέροντα Αβιμέλεχ- το μυρίπνοο αυτό άνθος τής ερήμου- σοφίας και χάριτος, που καίτοι στο χωριό του είχε- όπως έχουμε ήδη σημειώσει- λάβει τόσο πτωχή παιδεία (μόλις της Δ΄ Δημοτικού), όμως με την κατά μόνας μελέτη του στην έρημο τού Άθω τής Αγίας Γραφής και των θειοτάτων Πατέρων τής Εκκλησίας, ο Γέροντας έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη πνευματικής καλλιέργειας, κατορθώνοντας ταυτόχρονα να γίνει και συγγραφέας, υμνωδός και αντιγραφέας χειρογράφων κωδίκων. Έτσι, σε διάστημα μόλις 2-3 ετών που ο Γέροντας, για λόγους υγείας, μόνασε στον Άγιο Αντώνιο Μαρπήσσης Πάρου, κοντά στον Γέροντα Φιλόθεο Ζαρβάκο, αντέγραψε καλλιγραφικά τον βίο τού οσίου Κυρίλλου τού Φιλεώτου, 185 πυκνογραμμένες σελίδες και άλλα χειρόγραφα που εναπόκεινται σήμερα στην Ι. Μονή Ζωοδόχου Πηγής Λογγοβάρδας. Μα και ενός άλλου εντελώς άγνωστου στους πολλούς και εξαιρετικά τιμητικού τίτλου αξιώθηκε ο Γέροντας Αβιμέλεχ^. να γίνει ο πρώτος βιογράφος τού αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, τη βιογραφία τού οποίου συνέγραψε και εκτύπωσε στον Βόλο, το έτος 1921, ένα, μόλις, έτος από τη θεία κοίμησή του (9 Νοεμβρίου 1920). Ο ακριβής τίτλος τού βιβλίου του αυτού έχει ως εξής: Αβιμέλεχ μοναχού τού Κρητός: «Πανηγυρικόν» (εν ω και η βιογραφία Μητροπολίτου Πενταπόλεως εν μακαρία τη λήξει Σεβασμιωτάτου Νεκταρίου), Βόλος 1921.

Επίσης, ο μοναχός Αβιμέλεχ συνέταξε την ακολουθία τού οσίου Γεδεών τού Καρακαλληνού, που ασκήτεψε για κάποιο χρονικό διάστημα στο μετόχι τής Ι. Μονής Καρακάλλου, που βρίσκεται στο χωριό Μαργαρίτες, Μυλοποτάμου, και τιμάται στη θεία Μεταμόρφωση τού Σωτήρος Χριστού, ενώ στην Ι. Μονή Λογγοβάρδας σώζεται τυπωμένος και «Κανών Παρακλητικός εις τον άγιον Μεγαλομάρτυρα Χριστοφόρον», ποίημα μοναχού Αβιμέλεχ, έκδοσις τού ιερού Ησυχαστηρίου «Ο άγιος Χριστοφόρος», Αιγίνης, 1962. Από τη μελέτη μιας και μόνης σελίδας τού εν λόγω Παρακλητικού Κανόνος- που δημοσιεύει στο παρουσιαζόμενο πόνημά του ο κ. Στιβακτάκης- μπορέσαμε να αποκομίσουμε εξαιρετικές εντυπώσεις για τη θεολογική, εκκλησιαστική και γλωσσική συγκρότηση και τη στιχουργική ικανότητα τού…. «αγραμμάτου» Κρητός μοναχού Αβιμέλεχ.

Συγχαίρουμε και θερμά ευχαριστούμε τον κ. Αντώνη Στιβακτάκη, που μας έκανε γνωστή αυτήν την όντως μεγάλη οσιακή μορφή τού αγιωνύμου Όρους, που- λόγω καταγωγής- τιμά και το νησί μας την Κρήτη. Προκειμένου ο κ. Στιβακτάκης να φέρει στο φως τής δημοσιότητας και το νέο του αυτό πόνημα, μετέβη στα περισσότερα μέρη από τα οποία ο Γέροντας Αβιμέλεχ διήλθε κατά τον πρόσκαιρο επίγειο βίο του και απευθύνθηκε και ζήτησε πληροφορίες από δεκάδες ανθρώπων, που γνώρισαν και συνανεστράφησαν τον άνδρα και την αγιότητά του.

Έτσι, σήμερα, πανευτυχής μάς παραδίδει το παρουσιαζόμενο με το σημείωμά μας αυτό μυροβόλο πόνημά του, με τους γλυκύτατους και ευώδεις πνευματικούς καρπούς, αποβλέποντας αποκλειστικά και μόνο στην κατά Χριστόν παιδαγωγία των αναγνωστών του. Μπορούμε, λοιπόν, κι εμείς, με τη σειρά μας, να βεβαιώσουμε τον κ. Στιβακτάκη, κατά τον λόγον τής μοναχικής διδασκαλίας, ότι: «όντως καλόν έργον ειργάσατο, επειδάν και ετελείωσεν αυτό».